Auteur: Henk Tennekes

  • Bodenerosion wird zur globalen Gefahr

    Bodenerosion wird zur globalen Gefahr

    Fruchtbare Böden gehen verloren. Ein Viertel der weltweiten Landoberfläche ist degradiert, Steppen und Wüsten breiten sich aus. Rund 1,5 Milliarden Menschen sind in ihrer Existenz betroffen. “Unser Land. Unser Zuhause. Unsere Zukunft”, lautet der Slogan zum Welttag für die Bekämpfung der Wüstenbildung Welttag am 17. Juni. Das UN-Sekretariat zur Bekämpfung der Wüstenbildung (UNCCD) betont die zentrale Rolle, die fruchtbares Ackerland für die weltweite Entwicklung spielt, und dass dies auch im Zusammenhang mit der globalen Flüchtlingsbewegung steht. Fruchtbares Ackerland könnte verhindern, dass Menschen ihre Heimat verlassen. “Die Migration steht oben auf der politischen Agenda in der ganzen Welt. Einige ländliche Gemeinschaften fühlen sich zurückgelassen und Menschen fliehen aus ihren Ländern”, sagt Monique Barbut, Exekutivsekretärin von UNCCD.

    Der Verlust von fruchtbaren Böden, die Steppenbildung und die Ausdehnung der Wüsten ist ein großes Problem weltweit. Nach Angaben derDeutschen Gesellschaft für internationale Zusammenarbeit (GIZ) sind in den vergangenen 25 Jahren etwa 24 Prozent der weltweiten Landoberfläche degradiert. Das bedeutet, das Land verödet und wird unfruchtbar. Dieser Verlust von fruchtbarem Land gefährdet laut GIZ etwa 1,5 Milliarden Menschen unmittelbar, weltweit seien so über 110 Länder in ihrer wirtschaftlichen und sozialen Entwicklung durch die sogenannte Desertifikation bedroht. “Wir nutzen die Böden der Welt, als wären sie unerschöpflich, und heben dabei von einem Konto ab, auf das wir nicht einzahlen”, warnt Experte Jes Weigelt vom Institut für Nachhaltigkeitsstudien (IASS) in Potsdam. “Es braucht häufig mehrere tausend Jahre bis sich eine dünne Schicht fruchtbarer Oberboden bilden kann, aber nur eine Stunde starken Regens, um ihn zu verlieren. Böden sind in menschlichen Zeiträumen nicht erneuerbar”, so Weigelt.

    Die Ursachen für den Verlust von fruchtbaren Böden sind vielfältig. An oberster Stelle steht die intensive Landwirtschaft, die Überweidung der Flächen mit zu vielen Tieren und der unangepasste Ackerbau, der zu Erosionen durch Wind und Wasser führt. Aber auch chemische Dünger, Pestizide und maschinelle Verdichtungen reduzieren das Leben in der Bodenschicht und damit die Fruchtbarkeit. Darüber hinaus ist auch die Entwaldung eine Ursache der weltweiten Desertifikation. Wälder werden zur Gewinnung von neuem Ackerland gefällt und Bäume als Brenn- und Bauholz genutzt. In vielen Regionen der Welt geht zudem ein Teil der Böden durch den Bau von Straßen, Städten und Industrieanlagen verloren. Besonders betroffen vom Verlust der Böden und der Wüstenbildung sind nach Angaben von UNCCD Menschen in Afrika und Asien. Nach Schätzungen wird die Anbaufläche pro Einwohner in Afrika südlich der Sahra bis 2025 im Vergleich zu 1990 um 60 Prozent schrumpfen. In Lateinamerika wird ein Rückgang von 40 Prozent erwartet. In Zentralasien leiden nach Angaben von GIZ vor allem Kasachstan, Kirgistan, Tadschikistan und Turkmenistan unter den Folgen von “falscher Bodenbewirtschaftung zu Sowjetzeiten”. Über die Hälfte der Landesflächen seien akut von der Desertifikation bedroht.

    Quelle: Deutsche Welle, im Juni 2017
    http://www.dw.com/de/bodenerosion-wird-zur-globalen-gefahr/a-39255314

  • Concern over pesticides in Swiss drinking water supplies

    Concern over pesticides in Swiss drinking water supplies

    Higher-than-normal levels of pesticides have been found in 20% of the nation’s drinking water supplies from groundwater, prompting industry calls for tougher action to cut the costs of treating the water. A fifth of the samples seen in national monitoring data contained pesticide levels higher than the acceptable limit of 0.1 microgram (0.001 milligram) per liter. Some measurement points even exceeded 70%, Swiss newspaper NZZ am Sonntag reported on Sunday. “There is a need for action,” said Martin Sager, director of the Swiss Gas and Water Industry Association. “We must avoid the fact that more and more new substances are entering the water.” Farmers use chemical crop protection agents to optimize their yields and keep weeds and pests at bay. But pesticide residues can remain in the soil or seep into bodies of water. The association says that “organic pesticides, their degradation products and other trace elements can be detected in Switzerland in many measuring points as well as in certain drinking water sources.”

    Each year, Swiss farmers use more than 2,000 tons of pesticides in their crops, and the chemicals wind up in streams, lakes and groundwater that serves as the main source of drinking water in Switzerland. Suppliers want stricter laws to protect the groundwater and more effective use of current regulations, since they say only 60% of groundwater zones are effectively protected. Among their aims is to reduce the costs for treating it. The data cited come from NAQUA National Groundwater Monitoringexternal link, part of the Federal Office for the Environment. NAQUA’s mission is to coordinate protection of groundwater and the public from harmful organisms and substances. The data it collects are used in national and international reporting. Water suppliers favor protection zones where all pesticides would be prohibited and ensuring that groundwater is effectively sealed off from contamination by roads, industry or agriculture. “We expect the farmers to make do with less or no use of pesticides in the area of drinking water,” said Sager.

    There also are movements afoot to collect signatures for political initiatives aimed at ensuring clean drinking water and healthy food, which the supporters say would call for a general ban on synthetic pesticides and artificial products to protect plants. They would cut off government payments to anyone who uses pesticides or antibiotics on their farms. A survey commissioned by environmental groups that was published on June 1 found the vast majority of Swiss want local farmers to use fewer pesticides on their fields. The poll by the Zurich-based GfS research institute, on behalf of a coalition of environmental groups made up of Greenpeace, Pro Natura, BirdLife Switzerland and WWF Switzerland, found that 65% of people want the government to enforce a lower usage of pesticides in Switzerland. Around half of those questioned said the government should only hand out subsidies to farms that specialized in organic farming. Three out of four people said they were totally against any pesticides ending up in streams and in drinking water.

    An extensive long-term study of Swiss streams, published in April by the Federal Office for the Environment, revealed high levels of pollution that pose a threat to the nation’s biodiversity. A steady cocktail of herbicides, fungicides and insecticides used in farming, in particular, affects invertebrates.
    In the 1,800 water samples collected in 2015, researchers found 128 different plant protection products: 61 herbicides, 45 fungicides and 22 insecticides. In 80% of the samples, at least one substance exceeded the limit specified in federal law. The Federal Office for Agriculture is developing a plan to improve water quality throughout Switzerland that the government is expected to approve later this year.

    Source: SWI swissinfo.ch, 18.06.17
    https://www.swissinfo.ch/eng/clean-water_concern-over-pesticides-in-drinking-supplies/43268300

  • Herring gull population has dropped by 50% in 25 years

    Herring gull population has dropped by 50% in 25 years

    Some people class herring gulls as ’vermin’, not least because they can be aggressive towards humans when they are protecting their young, and, as anyone trying to eat an ice-cream on Peel Promenade will testify, they will dive-bomb remorselessly in order to steal food. But because these super-intelligent birds are such efficient scavengers, eating pretty much anything, they help to keep our towns and beaches clean. You might think that herring gulls (Larus argentatus) are everywhere, and that there are too many of them. However, the species, when taken as a whole, is declining significantly across the UK with its population having decreased by 50 per cent in 25 years. In 2009, the RSPB placed the European herring gull on its ’Red List’ of threatened bird species, affording it the highest possible conservation status. The decline in fish stocks is the most likely reason for the decline in numbers and, in turn, this drives the gulls to seek new food sources which can bring them into conflict with humans.

    Source: IOM Today, 17/06/17
    http://www.iomtoday.co.im/article.cfm?id=34138&headline=ManxSPCA%20column:%20Herring%20gull%20population%20has%20dropped%20by%2050%%20in%2025%20years&sectionIs=News&searchyear=2017

  • Incompetent toelatingsbeleid van neonicotinoïden gedocumenteerd in de jaarverslagen van het Ctgb 2011-2019

    Incompetent toelatingsbeleid van neonicotinoïden gedocumenteerd in de jaarverslagen van het Ctgb 2011-2019

    Jaarverslag 2011: “Neonicotinoïden zijn in het afgelopen jaar herhaaldelijk onderwerp van discussie geweest onder wetenschappers, in de media en de politiek. In de Tweede Kamer leidde deze discussie onder andere tot een verzoek aan de regering om de reeds toegelaten bestrijdingsmiddelen die behoren tot de klasse neonicotinoïden opnieuw te toetsen op de effecten op de gezondheid van bijen, en hierbij ook expliciet eventuele subletale effecten mee te nemen. Het Ctgb heeft in opdracht van de staatssecretaris van EL&I de herbeoordeling van 55 middelen uitgevoerd. Naast de neonicotinoïden clothianidin, thiomethoxam en imidacloprid is ook het insecticide fipronil bij de beoordeling betrokken. Bij de herbeoordeling zijn de meest recente wetenschappelijke inzichten, de nieuwste versie van het recent aangepaste toetsingskader en door de toelatinghouder uitgevoerde aanvullende studies betrokken. De resultaten van de herbeoordeling gaven het Ctgb in 2011 geen aanleiding om toelatingen in te trekken of wijzigingen op te leggen.”

    Jaarverslag 2012:
    “In 2012 zijn diverse onderzoeken gepubliceerd over neonicotinoïden en de mogelijke relatie met bijensterfte. Voor de genoemde publicaties heeft het Ctgb geconcludeerd dat deze studies geen invloed hebben op de toepassingen van neonicotinoíde-houdende middelen die in Nederland op de markt zijn, mede gelet op het gebruik in Nederland en de restricties die het Ctgb gesteld heeft aan het gebruik in de Nederlandse context. Desalniettemin blijft het Ctgb met haar wetenschappelijke kennis en kunde de ontwikkelingen rondom dit onderwerp volgen en zal waar nodig actie ondernemen op nationaal en internationaal niveau.”

    Jaarverslag 2013:
    “Neonicotinoïden en de mogelijke risico’s die met het gebruik samenhangen, hebben de afgelopen jaren veel aandacht gekregen in de media. Nieuwe studies en nieuwe wetenschappelijke inzichten worden door het Ctgb beoordeeld op hun wetenschappelijke waarde. Nieuwe inzichten die hieruit voortkomen worden door het Ctgb gebruikt in de toelatingsbeoordeling. De beoordeling vindt plaats binnen Europese en Nederlandse kaders. Begin 2013 heeft de European Food Safety Authority (EFSA) een rapport gepubliceerd met als eindconclusie dat bij het gebruik van enkele neonicotinoïden risico’s voor de gezondheid van bijen niet kon worden uitgesloten. Op basis hiervan heeft de Europese Commissie restricties ingesteld op het gebruik van deze stoffen. Nederland en het Ctgb hebben deze restricties gesteund en het Ctgb heeft op basis van het Europese besluit 11 toelatingen ingetrokken en 7 toelatingen ingeperkt. In bijzondere gevallen, indien nieuwe onaanvaardbare risico’s voor mens, dier of milieu worden geconstateerd, heeft het Ctgb de plicht tussentijds een toelating aan te passen of in te trekken. Het Ctgb heeft nationaal, op basis van nieuw wetenschappelijk onderzoek, in samenwerking met het RIVM de norm voor imidacloprid in oppervlaktewater naar beneden bijgesteld. Het betreft de norm voor de uitspoeling naar water in kavelsloten die wordt gebruikt bij de toelating van middelen. Het naar beneden bijstellen van deze norm heeft er toe geleid dat het Ctgb ambtshalve de toelating van een aantal middelen in zal perken.
    In 2013 zijn de voorgenomen besluiten ter inzage gelegd.”

    Jaarverslag 2014:
    “Het wetenschappelijk tijdschrift Nature publiceerde in juli over het onderzoek van de Radboud Universiteit Nijmegen en Sovon Vogelonderzoek Nederland naar de effecten van imidacloprid op de Nederlandse vogelstand. Na grondige bestudering blijkt ons dat het verband tussen de hoge concentraties imidacloprid en de lagere vogelstand statistisch gezien correct lijkt. Een statistisch
    verband wil echter nog niet zeggen dat het één (hoge imidacloprid gehalte) ook de oorzaak is van het ander (lagere vogelstand). Naast het op grote schaal overschrijden van de aquatische norm spelen andere factoren, zoals intensiteit van de landbouw en andere pesticiden, mogelijk een rol. Desondanks stelt het Ctgb vast dat de hoge concentraties imidacloprid ongewenste gevolgen kunnen hebben voor het ecosysteem. Bekend is dat de overschrijdingen in het water met imidacloprid grotendeels door de glastuinbouw worden veroorzaakt. Om de waternorm die het Ctgb hanteert in de praktijk te realiseren, zijn vergaande zuiveringstechnieken voor emissiewater uit kassen en maatregelen voor driftreductie voorgeschreven. Deze maatregelen worden nu in praktijk gebracht. De verwachting is dat de overschrijdingen daarmee meetbaar terug zullen lopen en daarmee het aquatisch milieu voldoende beschermd is.”

    Jaarverslag 2015:
    “De gewasbeschermingsmiddelenfamilie van de neonicotinoïden was ook afgelopen jaar weer onderwerp van discussie en zorg. De EASAC (European Academies Science Advisory Council) riep de Europese Commissie op de status ervan te herzien, omdat het toelatingssysteem de schadelijke effecten onvoldoende zou meewegen. Neonicotinoïden doden niet alleen schadelijke insecten voor het gewas, maar ook bestuivers zoals bijen en hommels, en andere organismen, waardoor op de lange duur ook het natuurlijke ecosysteem in de landbouw verzwakt. Het Ctgb stelt vast dat de EASAC geen nieuwe gegevens overlegt. De genoemde overwegingen zijn al meegenomen in de beoordeling bij de toelating en bij een aanvullende herbeoordeling. En de middelen zijn veilig te gebruiken, mits telers de gebruiksvoorschriften en restricties in acht nemen. Het EASAC-rapport geeft daarom geen aanleiding in te grijpen in de bestaande toelatingen, wel heeft het Ctgb aanbevelingen gedaan om bestaande richtsnoeren aan te passen. Wat speelt is de discussie tussen risico (toxiciteit) en blootstelling. Als iets giftig is, wil dat niet zeggen dat het middel verboden moet worden, omdat het Ctgb met de wettelijke gebruiksvoorschriften de blootstelling beperkt zodat het veilig is voor mens, dier en milieu. De toepassing van imidacloprid is in 2014 en in 2015 aangescherpt, waardoor een teler zonder zuiveringsinstallatie zo’n middel niet meer kan kopen. De zuiveringsinstallatie moet ten minste 99,5% wegvangen om te voorkomen dat deze stoffen toch in het oppervlaktewater terechtkomen. Het ministerie van Economische Zaken heeft CML (Centrum voor Milieuwetenschappen van de Universiteit Leiden) gevraagd een overzicht te geven van de staat van het oppervlaktewater. Die blijkt tijdens de meetperiode (tot maart 2015) nog niet verbeterd. Het Ctgb is van mening dat deze periode te kort is om vast te stellen of de aangescherpte gebruiksvoorschriften (vanaf 1 mei 2014 is zuivering van afvalwater in kasteelten verplicht gesteld) een gunstig effect hebben op de kwaliteit van het oppervlaktewater. Als uit de nieuwe monitoringgegevens blijkt dat deze nog niet is verbeterd, zal het college ingrijpen door het gebruik te beperken of de middelen niet meer toelaten.”

    Jaarverslag 2016:
    Op basis van nieuwe inzichten grijpt het Ctgb indien nodig ook in in bestaande toelatingen. Dit is gebeurd voor imidaclopridhoudende middelen die toegepast worden in kassen. Op basis van onderzoek naar de kwaliteit van het oppervlaktewater bleek dat afvalwater uit kassen ondanks de voorschriften nog steeds werd geloosd. Het Ctgb besloot daarom tot een verbod op het gebruik van imidacloprid in kassen, tenzij het afvalwater aantoonbaar en controleerbaar wordt gezuiverd tot 99,5 procent.
    Het college heeft onder andere tot taak de bewindspersonen gevraagd en ongevraagd advies te geven. In 2016 heeft het college de staatssecretarissen van Economische Zaken en Infrastructuur en Milieu 8 adviezen gegeven. Deze adviezen gingen onder andere over de risico’s van het gebruik van een aantal neonicotinoïdenmiddelen voor vissen, bijen en aquatische organismen. Steeds was de vraag aan de orde of nieuwe gegevens aanleiding gaven tot een herbeoordeling. In één geval is het college hiertoe overgegaan (toelatingen van imidaclopridhoudende middelen in kassen). In alle andere gevallen werd op grond van de resultaten geconstateerd dat, hoewel soms risico’s werden geconstateerd, deze niet van dien aard waren dat ze een ingrijpen met mitigerende maatregelen in de toelatingen op dit moment zouden rechtvaardigen.

    Jaarverslag 2017
    In het water in de kassengebieden werden ondanks voorschriften en maatregelen nog steeds te hoge concentraties imidacloprid (een neonicotinoïde) aangetroffen. Het Ctgb verbood per 15 maart het gebruik van imidaclopridhoudende middelen in kassen, tenzij een teler kan aantonen dat hij ten minste 99,5% van de actieve stof uit het afvalwater zuivert. Dit moet controleerbaar zijn en geborgd met een certificaat. Uitstel van deze maatregel was niet mogelijk vanwege de risico’s voor waterorganismen. De benodigde zuiveringstechniek was voorhanden en de certificering kon aansluiten bij bestaande keurmerken. Het Ctgb zocht voor de zuiveringstechnieken aansluiting bij het Hoofdlijnenakkoord waterzuivering in de glastuinbouw. De zuivering van afvalwater past in het toekomstperspectief met als einddoel nul-emissie voor de glastuinbouw. Telers kunnen met één installatie voldoen aan de zuiveringseisen volgens het hoofdlijnenakkoord én – mits dat bij het Ctgb is aangetoond – ook aan de extra zuiveringseis van 99,5% voor imidacloprid. Voor telers die geen afvalwater lozen – telers met een gesloten kas – kwam er een pilot om te zien hoe dit systeem zo geborgd kon worden dat gebruik van imidacloprid door deze telers ook verantwoord is. Bovendien kwam, om misbruik te voorkomen, het gebruik van alle imidaclopridhoudende middelen met kastoepassingen onder het systeem van gecontroleerde distributie. Later in het jaar ging de Beoordelingscommissie Zuiveringsinstallaties Glastuinbouw het zuiveringsrendement vaststellen, tuinders wisten daardoor welke installatie ze konden aanschaffen en de toezichthouder wist of een tuinder het verplichte minimale zuiveringsrendement haalde.

    In maart 2017 legde de Europese Commissie een voorstel voor aan het Standing Committee on Plants, Animals, Food and Feed (SCoPAFF) voor verdere aanscherping van de goedkeuringsvoorwaarden van de werkzame stoffen clothianidin, imidacloprid en thiamethoxam. De commissie deed haar voorstel nadat EFSA haar conclusies had gepresenteerd over de herbeoordeling van deze drie stoffen op risico’s voor bijen. Het voorstel van de commissie betrof een uitbreiding van de bestaande restricties tot louter nog toepassing van de betreffende middelen in kassen. In dit voorstel mag behandeld zaad nog alleen in de kas worden uitgezaaid en is de gehele levenscyclus van de plant beperkt tot de kas. Het Ctgb gaf in zijn advies aan het ministerie van EZ aan zich op procedurele gronden niet te kunnen vinden in het voorstel van de commissie: EFSA baseerde haar conclusies over de risico’s voor bijen op een guidance-document dat nog niet is goedgekeurd. Naar het oordeel van het Ctgb worden deze drie stoffen daardoor op een totaal andere manier beoordeeld dan alle andere werkzame stoffen.

    Uit de beoordeling van EFSA bleek verder dat stofdrift, verstuiving van de werkzame stof tijdens het zaaien van het gecoate zaad, tot een (aanzienlijke) blootstelling van bijen via onkruiden in akkerranden kan leiden. Het Ctgb is van oordeel dat in Nederland voor gewasbeschermingsmiddelen, ook de neonicotinoïden, afdoende maatregelen van kracht zijn die verspreiding van stofdrift tijdens het zaaien tegengaan (zoals deflectoren op zaaimachines, alleen zaaien bij lage windsnelheid en het onmiddellijk en volledig in de bodem onderwerken van het zaad). Daarnaast is er in Nederland veel aandacht voor de kwaliteit van behandeld en gecoat zaad, juist om stofdrift tijdens het zaaien te voorkomen. Het Ctgb adviseerde de staatssecretaris er bij de Europese Commissie op aan te dringen in de goedkeuringsverordening een restrictiezin op te nemen over de kwaliteit van de zaadcoating en restrictieve maatregelen in te stellen bij het uitzaaien. In 2017 heeft uiteindelijk geen stemming in het SCoPAFF meer plaatsgevonden over het voorstel van de commissie. De commissie besloot op aandringen van de lidstaten, waaronder Nederland, te wachten totdat EFSA de volledige resultaten van de lopende herevaluatie zou hebben gepresenteerd. Naar verwachting zal dat in het voorjaar van 2018 zijn.

    Jaarverslag 2018
    De uitkomst van het Europese besluitvormingsproces over werkzame stoffen is de laatste jaren politieker en minder voorspelbaar geworden. Adviezen van de experts worden niet altijd meer overgenomen, zo ook in 2018: er speelden discussies rond neonicotinoïden waarvan het gebruik werd beperkt.

    De Nederlandse en Europese beoordelings- en toelatingssystematiek is erop gericht de veiligheid, van mens, dier en milieu te waarborgen. Vanwege nieuwe inzichten worden regelmatig voorschriften en toelatingen aangescherpt. Belangrijk in 2018 waren de Europese dossiers van de neonicotinoïden en rodenticiden op basis van anticoagulantia. Eind april beperkte de Europese Commissie het gebruik van middelen op basis van imidacloprid, thiamethoxam en clothianidin tot ‘gewassen die hun hele levenscyclus in een kas staan’. De Commissie gaf daarbij aan dat die levenscyclus eindigt vóór de oogst. Het verhandelen van bijvoorbeeld geoogste snijbloemen, tomaten of kropsla van behandelde planten blijft daarmee mogelijk. Het Ctgb gaf hieraan invulling met het besluit om deze drie neonicotinoïden uitsluitend toe te laten voor gebruik in gesloten, permanente kassen. Ter bescherming van bijen en andere bestuivers mogen planten en zaden die zijn behandeld met de stoffen niet buiten worden uitgeplant. De voorschriften gelden eveneens voor bollen en zaden bedoeld voor export buiten de EU.

    Voor het gebruik van imidaclopridhoudende gewasbeschermingsmiddelen golden in Nederland al strengere eisen dan die uit het Activiteitenbesluit milieubeheer. Ze mogen uitsluitend worden gebruikt in een kas zonder lozing – aangetoond met een certificaat – of het afvalwater uit de kas moet voor lozing met een rendement van tenminste 99,5% gezuiverd zijn. De zuiveringsinstallatie moet werkelijk in gebruik zijn en adequaat worden onderhouden, wat moet worden aangetoond met een certificaat. Certificering van deze zuivering was vanaf eind 2017 al mogelijk, vanaf juli 2018 was het ook mogelijk om de ‘nul-lozing’ te laten certificeren op basis van een bezoekverslag van het waterschap. Hieruit blijkt dat investeren in duurzaamheid, zoals in een zuiveringsinstallatie, loont en het vertaalt zich in dit geval in behoud van het middelen-pakket.

    Openbaarmaking van studies blijft een aandachtspunt van ngo’s; het Ctgb heeft ook verzoeken tot openbaarmaking ontvangen over de besluiten van september 2018 waarin de toepassing van een aantal middelen op basis van neonicotinoïden werd ingetrokken of beperkt tot uitsluitend gebruik in kassen. Aan deze besluiten hebben echter geen studies van aanvragers ten grondslag gelegen.

    De beschikbaarheid van goedgekeurde werkzame stoffen staat al een aantal jaren onder druk. Behalve dat in 2018 van een aantal werkzame stoffen de goedkeuring niet werd verlengd (thiram, diquat, propiconazool), werden van stoffen waarvan de goedkeuring wél werd verlengd de goedkeuringsvoorwaarden soms -flink gewijzigd. Zo heeft de Commissie besloten dat middelen op basis van 3 neonicotinoïde stoffen (clothianidin, thiamethoxamen imidacloprid) alleen nog maar mogen worden toegepast voor de behandeling van gewassen die gedurende hun hele leven in permanente kassen blijven. Deze restricties zijn opgelegd om te voorkomen dat bijen via stuifmeel of nectar van de behandelde planten aan de middelen of residuen worden blootgesteld. Het Ctgb adviseerde de minister van LNV over het voorstel van de Commissie voorafgaand aan de stemming in het comité van lidstaten en droeg daarbij de mogelijkheid aan om door risicobeperkende maatregelen op lidstaatniveau de restricties te preciseren; dit advies werd niet overgenomen.

    Jaarverslag 2019:

    Een verslag over de problematiek van de neonicotinoïden in het oppervlaktewater van de glastuinbouw was in het jaarverslag niet te vinden.

  • Schlechte Werte für Hälfte der Gewässer in Deutschland

    Schlechte Werte für Hälfte der Gewässer in Deutschland

    Mehr als die Hälfte aller Gewässer in Deutschland sind in einem unbefriedigenden bis schlechten Zustand. Das ergibt sich aus einer Antwort der Bundesregierung auf eine parlamentarische Anfrage der Grünen. Für die Küste sieht es nach der Antwort des Umweltministeriums noch schlimmer aus: Hier ist kein Küstengewässer in einem sehr guten oder guten Zustand. Kein einziges Küstengewässer kommt nach der Bewertung des Umweltministeriums die Note „Gut“ oder „Sehr gut“. Für Niedersachsen werden fünf Küstengewässer als mäßig beurteilt, acht als unbefriedigend. Von den 1562 Fließgewässern in Niedersachsen werden immerhin 24 als gut bezeichnet, 424 als mäßig, 692 als unbefriedigend und 382 als schlecht.

    Der Grünen-Bundestagsabgeordnete Peter Meiwald (Westerstede) beklagt den Zustand der Gewässer: „Die Zahlen zeigen, dass die Umweltbilanz der Bundesregierung auch im Bereich des Gewässerschutzes verheerend ist.“ Ministerin Barbara Hendricks (SPD) habe den Gewässerschutz sträflich vernachlässigt. Die Verschmutzung des Grundwassers durch Pestizide und Gülle müsse konsequent gestoppt werden.

    Quelle: Nordwest Zeitung, 16.06.17
    https://www.nwzonline.de/politik/niedersachsen/schlechte-werte-fuer_a_31,3,1008675317.html

  • Sterke verontreiniging van landbouwgrond met persistente bestrijdingsmiddelen en plastic

    Sterke verontreiniging van landbouwgrond met persistente bestrijdingsmiddelen en plastic

    Naast plastic in de oceanen zijn verontreinigingen met plastic op landbouwgrond in Europa en grote delen van de wereld een groeiend probleem. En er zijn geen normen voor. Die ontbreken ook voor restanten van pesticiden en hun afbraakproducten in bodems. Daarom dringt prof. dr. Violette Geissen aan op normering. Ze doet dat als persoonlijk hoogleraar Soil degradation and land management aan Wageningen University & Research in haar inaugurele rede op 15 juni 2017.

    In de landbouw wordt afdekplastic gebruikt om vochtverlies te voorkomen, tegen onkruid en de zonnewarmte in het voorjaar vast te houden, bijvoorbeeld in de Nederlandse aspergeteelt. Rond het Spaanse Cartagena is een terrein van 6.000 hectare met plastic bedekt. In China bedraagt de akkeroppervlakte met plasticdek circa 20 miljoen hectare. Daarnaast komt veel plastic van stortplaatsen en stedelijke afvalstromen die in veel landen worden gebruikt op landbouwgrond. Door erosie, geleidelijke versnippering, zonlicht, en door bodemorganismen kunnen, microplasticdeeltjes zich verspreiden over landbouwgronden en oppervlakte- en grondwater indringen. Regenwormen kunnen microplastics eten, concentreren dit in hun hoopjes en werken het in de bodem. Uit Wagenings onderzoek blijkt dat plastics zich ook via de terrestrische voedselketen concentreren. In Mexicaanse kippenmagen vonden onderzoekers 60 stukjes plastic per gram maagweefsel.

    Een soortgelijk verhaal geldt voor pesticiden en de afbraakproducten daarvan, die vaak jaren intact blijven. In Europa is het gebruik van pesticiden aanzienlijk. In Frankrijk en het Verenigd Koninkrijk bedraagt het jaarlijks pesticidengebruik rond de 3 kilogram per hectare. Denemarken 1,0, Italië ca 5,5 en Nederland 8,8 kilo per hectare per jaar. In een studie in 10 Europese landen troffen onderzoekers 30 verschillende pesticideverbindingen aan op velden met graan, bieten, groente en fruitbomen. “Slechts 34% van de monsters bleek schoon te zijn”, zegt prof. Geissen. De meest voorkomende stoffen zijn glyfosaatverbindingen, DDT en fungiciden.

    Een veel besproken pesticide is glyfosaat, het wereldwijd meest gebruikte herbicide. In een casestudie in Portugal werden waarden gemeten van bijna 2 milligram per kilo glyfosaat in de bodem. Glyfosaat zit in hoge concentraties aan bodemdeeltjes die door bodemerosie getransporteerd worden. Hier werd 3 milligram per kilo aangetroffen en vergelijkbare waarden werden gevonden voor AMPA, een belangrijk, meer persistent afbraakproduct van glyfosaat. Van drieduizend oppervlaktewatertests in Europa bevatte de helft van de monsters AMPA. Met name in West-Europa is glyfosaat in urinemonsters van bewoners aangetroffen.

    Deze gewasbeschermingsmiddelen kunnen zich door drift of met afstromend of doorsijpelend regenwater of via de wind verspreiden. Door verstuivingen en grondbewerking komt een deel van de pesticiden in de atmosfeer. “We weten niet hoeveel dat is en welk effect mengsels van pesticiden hebben op het oppervlaktewater en het waterleven, of het effect van inademing door de mens,” zegt prof. Geissen. “Voor zowel plasticvervuiling als voor pesticiden in de bodem bestaan geen internationale normen. Alleen voor enkele oude bestrijdingsmiddelen zijn soms nationale normen vastgesteld. Het is de hoogste tijd dat er een monitoringsysteem komt”.

    Prof. Geissen zet zich met collega’s in om zo’n monitoringsysteem te ontwikkelen, waarna ook, in samenwerking met NIOO in Wageningen, herstelprogramma’s voor bodems kunnen worden ontwikkeld. In de tussentijd dienen duurzame managementstrategieën voor de landbouw te worden getest en gepromoot.

    Bron: Wageningen University & Research, 15/06/17
    https://www.agriholland.nl/nieuws/artikel.html?id=192550

  • Thüringens Artenvielfalt ist am Schwinden – Mehr als ein Drittel der Arten kämpft ums überleben

    Thüringens Artenvielfalt ist am Schwinden – Mehr als ein Drittel der Arten kämpft ums überleben

    Die Gesamtgefährdung aller Arten im Freistaat liegt bei über 40 %. Zur Thüringenfauna zählen derzeit zum Beispiel 127 Arten von Tagfaltern. Davon gelten circa 50% als gefährdet. Die Hälfte aller wirbellosen Tiere weist einen ähnlich schlechten Zustand auf. Ungefähr 17.000 der Thüringer Arten sind so gut untersucht, dass ihr Gefährdungszustand in Thüringen bekannt ist. Dieser Zustand ist in den aktuellen Roten Listen für den Freistaat Thüringen veröffentlicht.

    Tiefgreifende Auswirkungen auf die Artenvielfalt hat die industrialisierte Landbewirtschaftung: großflächige monotone Fruchtschläge, mit Dünger und Pestiziden überfrachtete Böden, fehlende Hecken, Sträucher, Feldgehölze oder artenreiche Blühstreifen als Rückzugsräume. Vor allem Insekten, die direkt oder indirekt die Ernährungsbasis der meisten Vogelarten sind, leiden darunter. Spezielle Pflanzenschutzmittel schädigen Honig- und Wildbienen nachhaltig. 64 Brutvogelarten Thüringens – etwas mehr als ein Drittel aller hier vorkommenden Arten – sind in verschiedenen Gefährdungskategorien eingestuft, so der Kiebitz, die Bekassine oder das Rebhuhn. Die meisten Fledermausarten, die sich auch von Insekten ernähren, sind in Thüringen ebenfalls in ihrem Bestand bedroht.

    Das Herbizit Glyphosat schädigt massiv das Bodenleben, fördert krankheitserregende Pilze, beeinträchtigt die Aufnahme von Mikronährstoffen sowie die Krankheitsabwehr der Pflanzen und mindert den Ertrag. Besonders giftig ist Glyphosat für Amphibien, Fische und andere Wasserorganismen. Ein weiterer Baustein dafür, dass 52% der Amphibien Thüringens sowie 56% der Fischarten in ihrem Bestand bedroht sind.

    Quelle: Neue Henneberger Zeitung, 22.05.17
    https://r-r-v.de/nhz/2017/05/22/artenvielfalt-thueringens-bedroht-lichtblicke-erkennbar/

  • Fledermäuse sterben aus

    Fledermäuse sterben aus

    Jede zweite Fledermausart ist gefährdet und auf der Roten Liste des Bundesamts für Umwelt zu finden. Eine neue Studie belegt, dass die Bestände in der ganzen Schweiz zurückgegangen sind. In der Schweiz gibt es etwa 30 Fledermausarten. Davon sind drei vom Aussterben bedroht und fünf stark gefährdet. Sieben sind als stark verletzlich eingestuft. Einheimische Fledermausarten sind von Gesetzes wegen geschützt.

    Die Fledermaus lebt von Insekten. Der Einsatz von Chemie ist deshalb schlecht für die Tiere. Nicht nur in der Landwirtschaft ist das ein Problem. Auch in privaten Gärten gibt es zu viel Gift. Fledermäuse kommen häufig in ländlichen Gebieten vor und leben in allein stehenden Gebäuden, alten Schulhäusern oder Kirchen.

    Quelle: 20 Minuten, 06.06.17
    http://www.20min.ch/schweiz/news/story/19321675

  • Die schlechte Fangbilanz macht den Fischern auf dem Zürichsee schwer zu schaffen

    Die schlechte Fangbilanz macht den Fischern auf dem Zürichsee schwer zu schaffen

    Seit rund zwei Wochen fährt Adrian Gerny, Präsident der Zürcher Berufsfischer, nur noch zwei- bis dreimal auf den Zürichsee. «Wenn nur etwa zehn Fische im Netz hängen bleiben, lohnt es sich nicht, rauszufahren», sagt Gerny von der Fischerei A. Gerny in Wollishofen. Damit könne er keine Löhne zahlen. Auch die Auslage seines Fischladens kann er damit nicht füllen. «Berufskollegen von anderen Schweizer Seen helfen mir mit ihren Fischen aus», sagt Gerny. Sofortmassnahmen zur Verbesserung der Situation gebe es für die Fischer keine. «Schliesslich kann man nicht mit dem Finger schnippen und dann sind die Fische wieder da», sagt er. Die Fischereiverwaltung sei nun gefragt, die Ursache für den geringen Felchenertrag zu eruieren. «Der Zürichsee ist ein sehr komplexes Ökosystem. Es gibt viele Möglichkeiten, warum der Felchenbestand zurückgegangen ist», sagt Gerny, der sich nicht zu Spekulationen hinreissen lassen möchte.

    Schlechte Erträge fährt auch Fritz Hulliger von der Fischerei Hulliger in Stäfa ein. «Wir sind immer am Kämpfen, das ist traurig», sagt er. Zwar würden die Fischer auch mit der Aufzucht der Tiere helfen; wenn es keine älteren Fische gebe, sei jedoch auch kein Laich vorhanden. Er führt einen weiteren Faktor ins Feld, der zu dem für die Berufsfischer existenzbedrohenden Rückgang der Fischbestände geführt habe: die Kormorane. «Die Vögel haben sich massiv vermehrt und fressen einen grossen Teil der Fischbestände», sagt Hulliger. Zudem ärgert sich Hulliger über die Verwaltung: «Oft heisst es, wir würden nur jammern, doch wir sind wirklich am Kämpfen und versuchen alles, um lohnende Erträge zu erzielen.» Eine Patentlösung hat Hulliger jedoch nicht. Grossen Kunden musste er bereits absagen.

    Dass die Verwaltung nun auch noch die Nachhilfe in der Hechtaufzucht einstellen möchte, dafür hat Hulliger kein Verständnis. Das, was funktioniere, werde dann auch noch zerstört, findet Hulliger. «Bisher sieht es noch schlechter aus als letztes Jahr», sagt Arthur Wespe von der Fischerei Wespe in Schmerikon. Die Fangerträge zum Saisonbeginn seien schlecht, sodass man vermehrt auf Berufskollegen von anderen Schweizer Seen angewiesen sei. «Wir wüssten auch gerne, woran es liegt», sagt Wespe. Er kaufe hauptsächlich Fisch vom Vierwaldstättersee ein. Die Erträge dort seien momentan einiges besser als am Zürich- und Obersee.

    «Ein paar Felchen, ein paar Eglis, ab und zu mal einen Zander. Und Schwalen – davon gibt es genug», sagt Wespe. So sehe derzeit die Fangbilanz aus – zu wenig, um das Angebot ohne Zukäufe decken zu können. «Zum Glück besitzen wir eigene Verarbeitungsräume», sagt er. «Andere Berufskollegen am See müssen hohe Mieten zahlen.» Die fehlenden Erträge aus der Fischerei stellten aber auch ohne zusätzliche Mietausgaben eine grosse wirtschaftliche Belastung dar.

    Auch bei den Laichfängen stellt Wespe Unregelmässigkeiten fest. «Wir ziehen jetzt noch unreife Hechte aus dem Wasser, dabei sollten diese ihr Laichgeschäft längst abgeschlossen haben.» Bei den Winterlaichern Felchen, Saibling und Albeli verkürze sich wiederum die Entwicklungszeit durch die milden Winter. Somit schlüpften sie viel zu früh und fänden fast keine Nahrung im See. (Zürichsee-Zeitung)

    Quelle: Zürichsee Zeitung, 12.06.2017
    http://www.zsz.ch/meilen/fischer-sind-ratlos-wegen-schlechter-fangzahlen/story/24121703

  • In Salzburg ist das Braunkehlchen akut bedroht

    In Salzburg ist das Braunkehlchen akut bedroht

    Das Braunkehlchen (Saxicola rubetra) galt einst als Charaktervogel und häufiger Brutvogel in der artenreichen Kulturlandschaft der Niederungen und Hügelländer des Alpenvorlandes bis in die Bergmähwiesen der Alpen. Heute ist es ein selten gewordener Zaungast. Das Braunkehlchen hat die ehemalig gut besetzten Brutgebiete weitgehend geräumt und sich auf kleine Restvorkommen zurückgezogen. Schätzungen aus dem Jahr 2004 zeigen einen österreichweiten Bestand von etwa 5.500 Brutpaaren. Inzwischen sind es nur noch 950 bis 1.500 Brutpaare. Das entspricht einer Abnahme von 75 bis 80 Prozent.

    In Oberösterreich zeigen sich die Bestandseinbußen des Braunkehlchens besonders stark: Während dort in den 1970er Jahren noch über 1.000 Paare lebten, waren es zuletzt nur mehr 35 in den Gemeinden Sandl, Liebenau, Bad Leonfelden und Klaffer. In Salzburg ist in 60 Prozent jener Lebensraumflächen, in denen das Braunkehlchen noch bis vor 15 Jahren nachgewiesen wurde, keiner dieser Vögel mehr anzutreffen. Nur rund 100 Brutpaare werden heute im gesamten Bundesland geschätzt. Die wichtigsten Restbestände beherbergt der Lungau mit rund 40 Brutpaaren. Weitere Vorkommen bestehen im Pinzgau im Salzachtal (etwa 25 Brutpaare) und im hinteren Raurisertal (etwa 10 Brutpaare), im Flachgau in und rund um das Europaschutzgebiet Oichtenriede (etwa 10 Brutpaare). Im Tenngau und Pongau ist das Braunkehlchen in den Talräumen als Brutvogel bereits großflächig verschwunden. Eine spezielle Förderung bewahrt in Tirol noch etwa 425 Braunkehlchen-Brutpaare in den Bezirken Landeck, Imst und Lienz. Gut ein Drittel der Bestände verschwand innerhalb der letzten 15 Jahre. Im Kärntner Gailtal wird seit Herbst 2016 der Braunkehlchen Bestand erhoben und der Bruterfolg kontrolliert. Derzeit kann man von etwa 100 Brutpaaren ausgehen.

    Aktuelle Schätzungen für Niederösterreich gehen von 250 bis 400 Brutpaaren aus, wobei sich die Vorkommen auf den Truppenübungsplatz Allentsteig konzentrieren. Auch im Burgenland gibt es nur ein einziges Braunkehlchen-Vorkommen. Es liegt dort, wo seit 2008 konkrete Schutzmaßnahmen laufen: im Natura 2000-Gebiet Hanság (Bezirk Neusiedl am See). 20 bis 25 Brutpaare sind der spärliche Rest des Braunkehlchen Bestandes, der seit dem Jahr 1990 um etwa 70 Prozent zurückgegangen ist.

    Quelle: Salzburger Nachrichten, 23.05.17
    http://www.salzburg.com/nachrichten/salzburg/chronik/sn/artikel/vogelsterben-auch-in-salzburg-ist-das-braunkehlchen-akut-bedroht-248927/