Boerenlandvogels – WP

Auteur: Henk Tennekes

  • Insecticides and fungicides are impacting survival and reproduction of earthworms

    Insecticides and fungicides are impacting survival and reproduction of earthworms

    Earthworms provide key soil functions that favour many positive ecosystem services. These services are important for agroecosystem sustainability but can be degraded by intensive agricultural practices such as use of pesticides. Many literature reports have investigated the effect of pesticides on earthworms. Here, we review those reports to assess the relevance of the indicators of earthworm response to pesticides, to assess their sensitivity to pesti- cides, and to highlight the remaining knowledge gaps. We focus on European earthworm species and products authorised in Europe, excluding natural compounds and metals. We consider different organisation levels: the infra-individual level (gene expression and physiology), the individual and population levels (life-history traits, population density and behaviour) and the community level: community biomass and density. Our analysis shows that earthworms are impacted by pesticides at all organisation levels. For example, pesticides disrupt enzymatic activities, increase individual mortality, decrease fecundity and growth, change individual behaviour such as feeding rate and decrease the overall community biomass and density.

    Earthworms provide key soil functions that favour many positive ecosystem services. These services are important for agroecosystem sustainability but can be degraded by intensive agricultural practices such as use of pesticides. Many literature reports have investigated the effect of pesticides on earthworms. Here, we review those reports to assess the relevance of the indicators of earthworm response to pesticides, to assess their sensitivity to pesti- cides, and to highlight the remaining knowledge gaps. We focus on European earthworm species and products authorised in Europe, excluding natural compounds and metals. We consider different organisation levels: the infra-individual level (gene expression and physiology), the individual and population levels (life-history traits, population density and behaviour) and the community level: community biomass and density. Our analysis shows that earthworms are impacted by pesticides at all organisation levels. For example, pesticides disrupt enzymatic activities, increase individual mortality, decrease fecundity and growth, change individual behaviour such as feeding rate and decrease the overall community biomass and density.

    Authors: C Pelosi et al. Agron. Sustain. Dev. (2014) 34:199–228
    DOI 10.1007/s13593-013-0151-z

  • Two Midwest Butterflies Suffer Bee-like Declines

    Two Midwest Butterflies Suffer Bee-like Declines

    Federal listing protection has been finalized for two Midwest prairie butterfly species under the Endangered Species Act (ESA) due to dramatic population declines. The Dakota skipper has been listed as a threatened species, and the Powershiek skipperling has been listed as an endangered species under the act, according to a final rule published Friday. The rule also specifies a special 4(d) exemption for the threatened skipper. The listing is the result of a 2011 settlement agreement between the U.S. Fish and Wildlife Service and the Center for Biological Diversity (CBD), one of the agency’s most frequent litigants. The settlement created a five-year work plan to speed listing decisions for hundreds of species across the country. “It is great news that these remarkable little butterflies now have the Endangered Species Act protection that will save them and their beautiful prairie homes,” Tierra Curry, a CBD senior scientist was quoted as saying in the group’s response to the listing. “Protecting the last high-quality prairie habitats for the butterflies will keep these special places safe, along with all the other plants and animals that need them to survive.”

    Federal listing protection has been finalized for two Midwest prairie butterfly species under the Endangered Species Act (ESA) due to dramatic population declines. The Dakota skipper has been listed as a threatened species, and the Powershiek skipperling has been listed as an endangered species under the act, according to a final rule published Friday. The rule also specifies a special 4(d) exemption for the threatened skipper. The listing is the result of a 2011 settlement agreement between the U.S. Fish and Wildlife Service and the Center for Biological Diversity (CBD), one of the agency’s most frequent litigants. The settlement created a five-year work plan to speed listing decisions for hundreds of species across the country. “It is great news that these remarkable little butterflies now have the Endangered Species Act protection that will save them and their beautiful prairie homes,” Tierra Curry, a CBD senior scientist was quoted as saying in the group’s response to the listing. “Protecting the last high-quality prairie habitats for the butterflies will keep these special places safe, along with all the other plants and animals that need them to survive.”

    According to last year’s listing proposal, the skipper was first identified as a candidate species in 1978, while the skipperling was not identified as a candidate species until 2011. The skipper has disappeared from 75 percent of its historic range and the skipperling has vanished from 96 percent of the areas where it was previously found, according to the agency’s statement.
    The butterflies face a variety of threats, including the loss of native prairie to agriculture and development, altered fire patterns, loss of groundwater, pesticide use and climate change. They are also stressed by “unknown” factors, the agency said, that might be a combination of the known threats or something not yet identified, such as a virulent pathogen or parasite. “These declines are reminiscent of the widely publicized decline of honey bees in that they seem sudden and mysterious,” the agency said in the action.
    Both butterflies are small, with brown and orange coloring. The skipper is thick-bodied, while the skipperling is slender. In the United States, the skipper is now found only in Minnesota, and parts of North and South Dakota. The skipperling survives in small populations in Wisconsin, Michigan and Manitoba.
    The final listing includes a Section 4(d) exemption under the ESA that allows harm to the threatened Dakota skipper associated with livestock ranching practices. The exemption is not allowed for the endangered skipperling.
    “We recognize the reason we still have any Dakota skippers or Poweshiek skipperlings on the landscape at all is the conservation ethic of ranchers who have had the foresight to conserve grasslands in the Upper Midwest,” USFWS Midwest Regional Director Tom Melius was quoted as saying in the agency’s press release. “Our hope is to continue to work with landowners and partners to conserve these butterflies and the valuable habitat they depend upon.”
    The 2013 listing proposal also included over 39,000 acres of critical habitat for the butterflies. The USFWS expects to finalize the critical habitat designation and an economic analysis at a future date.
    The listing is effective Nov. 24
    Source: Courthouse News, October 27, 2014
    http://www.courthousenews.com/2014/10/27/72829.htm

  • Voordracht van Henk Tennekes in Hardenberg voor omwonenden van de bollenteelt

    Voordracht van Henk Tennekes in Hardenberg voor omwonenden van de bollenteelt

    De Werkgroep Bollenteelt Hardenberg organiseerde op zaterdag 25 oktober 2014 een informatiedag voor inwoners van Oost-Nederland die zich betrokken voelen bij de gevaren voor mens en milieu van de huidige bollenteelt. De toxicoloog Henk Tennekes gaf in zijn voordracht voorbeelden van bestrijdingsmiddelen die de leefomgeving van de bollenteelt belasten (monam, metribuzin, carbendazim, metolachloor en imidacloprid) en ging in op de bedreigingen van de gezondheid van mens en milieu door de verontreiniging van de leefomgeving met bestrijdingsmiddelen. Hij riep op tot een radicale ommekeer in de landbouw en een veel strenger toelatingsbeleid voor bestrijdingsmiddelen.De Werkgroep Bollenteelt Hardenberg, die circa 80 bezorgde inwoners van de gemeente Hardenberg vertegenwoordigt, heeft in een brief van 27 augustus 2015 staatssecretaris Wilma J. Mansveld van Infrastructuur en Milieu dringend verzocht, om alle insecticiden waarin neonicotinoïden zitten door het Ctgb per direct van de markt te laten halen en per direct het gebruik hiervan als bestrijdingsmiddel in de landbouw te verbieden.

    De Werkgroep Bollenteelt Hardenberg organiseerde op zaterdag 25 oktober 2014 een informatiedag voor inwoners van Oost-Nederland die zich betrokken voelen bij de gevaren voor mens en milieu van de huidige bollenteelt. De toxicoloog Henk Tennekes gaf in zijn voordracht voorbeelden van bestrijdingsmiddelen die de leefomgeving van de bollenteelt belasten (monam, metribuzin, carbendazim, metolachloor en imidacloprid) en ging in op de bedreigingen van de gezondheid van mens en milieu door de verontreiniging van de leefomgeving met bestrijdingsmiddelen. Hij riep op tot een radicale ommekeer in de landbouw en een veel strenger toelatingsbeleid voor bestrijdingsmiddelen.De Werkgroep Bollenteelt Hardenberg, die circa 80 bezorgde inwoners van de gemeente Hardenberg vertegenwoordigt, heeft in een brief van 27 augustus 2015 staatssecretaris Wilma J. Mansveld van Infrastructuur en Milieu dringend verzocht, om alle insecticiden waarin neonicotinoïden zitten door het Ctgb per direct van de markt te laten halen en per direct het gebruik hiervan als bestrijdingsmiddel in de landbouw te verbieden.

    In april 2017 heeft de stichting een nieuw convenant getekend met de gemeente en de telers (bijlage).

  • Geen verbod op ecocide – Sharon Dijksma vergeet weer eens dat de normoverschrijdingen van imidacloprid in het oppervlaktewater op zich al ontoelaatbaar zijn

    Geen verbod op ecocide – Sharon Dijksma vergeet weer eens dat de normoverschrijdingen van imidacloprid in het oppervlaktewater op zich al ontoelaatbaar zijn

    Er komt nog geen verbod op het gewasbeschermingsmiddel imidacloprid. Dat heeft verantwoordelijk staatssecretaris Sharon Dijksma (Economische Zaken) maandag aan de Tweede Kamer laten weten. Eerder dit jaar meldden Nederlandse onderzoekers in het vakblad Nature dat het gif ook voor veel vogels fataal kan zijn. Zodra er een oorzakelijk verband kan worden aangetoond tussen het middel en de vogelsterfte, zal ze het gif verbieden. Volgens het College voor de toelating van gewasbeschermingsmiddelen en biociden en de Europese voedselveiligheidsautoriteit wijst de publicatie in Nature wel op een samenhang, maar is niet bewezen dat de vogels sterven als gevolg van het gif. Zolang dat causaal verband niet bewezen is, bestaat er geen rechtsgrond om middelen op basis van imidacloprid te verbieden, aldus Dijksma.

    Er komt nog geen verbod op het gewasbeschermingsmiddel imidacloprid. Dat heeft verantwoordelijk staatssecretaris Sharon Dijksma (Economische Zaken) maandag aan de Tweede Kamer laten weten. Eerder dit jaar meldden Nederlandse onderzoekers in het vakblad Nature dat het gif ook voor veel vogels fataal kan zijn. Zodra er een oorzakelijk verband kan worden aangetoond tussen het middel en de vogelsterfte, zal ze het gif verbieden. Volgens het College voor de toelating van gewasbeschermingsmiddelen en biociden en de Europese voedselveiligheidsautoriteit wijst de publicatie in Nature wel op een samenhang, maar is niet bewezen dat de vogels sterven als gevolg van het gif. Zolang dat causaal verband niet bewezen is, bestaat er geen rechtsgrond om middelen op basis van imidacloprid te verbieden, aldus Dijksma.

    Bronnen: ANP & Nu.nl, 28-10-14
    http://www.nu.nl/politiek/3913815/nog-geen-verbod-landbouwgif-imidacloprid.html

  • Poultry disease spreading to wild grouse

    Poultry disease spreading to wild grouse

    A parasitical disease normally found in domestic poultry is rapidly spreading to our native Red and Black Grouse populations. Cryptosporidia is a respiratory disease of farmed chickens and turkeys caused by a parasitic protozoan called Cryptosporidium baileyi, and was first discovered in ‘wild’ gamebirds in 2010, in an infected Red Grouse on the North Pennine Moors. Birds with symptoms had already been reported from the same area the previous year. Since then several other moors had reported the disease, prompting scientists from the Game and Wildfowl Conservation Trust (GWCT) to circulate a questionnaire, asking shooting estate whether any of their shot birds had exhibited the symptoms of the disease: swollen eyelids and a mucus discharge from the nostrils and eyes. Their results have just been published in the journal Veterinary Record. About 68 per cent of the 150 landowners questioned responded, reporting that 48 per cent of moors had found birds with these symptoms. Clearly the disease is spreading rapidly, and appears to be currently present in about 3.7 per cent of Red Grouse (Lagopus lagopus scoticus) examined.

    A parasitical disease normally found in domestic poultry is rapidly spreading to our native Red and Black Grouse populations. Cryptosporidia is a respiratory disease of farmed chickens and turkeys caused by a parasitic protozoan called Cryptosporidium baileyi, and was first discovered in ‘wild’ gamebirds in 2010, in an infected Red Grouse on the North Pennine Moors. Birds with symptoms had already been reported from the same area the previous year. Since then several other moors had reported the disease, prompting scientists from the Game and Wildfowl Conservation Trust (GWCT) to circulate a questionnaire, asking shooting estate whether any of their shot birds had exhibited the symptoms of the disease: swollen eyelids and a mucus discharge from the nostrils and eyes. Their results have just been published in the journal Veterinary Record. About 68 per cent of the 150 landowners questioned responded, reporting that 48 per cent of moors had found birds with these symptoms. Clearly the disease is spreading rapidly, and appears to be currently present in about 3.7 per cent of Red Grouse (Lagopus lagopus scoticus) examined.

    The GWCT themselves admit that the practice of driving the grouse during shoots has probably helped spread the disease to new areas, as well as the birds mixing in the unnaturally high densities encouraged on shooting estates for commercial reasons. The first record from Scotland, in the Lammermuirs in 2013, probably indicates that it is also being promulgated by the transport of birds to different areas, much in the way that ‘bird flu’ was brought to Britain via domestic poultry in shipments to Bernard Matthews’ Norfolk factories from eastern Europe.

    The paper also suggests that Black Grouse may be becoming infected, undoing the hard work of conservationists who have managed to double the numbers of this scarce species in recent years. This new threat to our native gamebirds can’t help but fuel thoughts that this and other diseases of captive birds are what is driving the decline in Grey Partridge, too, along with increased competition with the millions of Red-legged Partridges and Pheasants artificially released every year (many of which are known to harbour this disease and others).

    Few appear to have the will to research such areas, perhaps due to vested interests, so we should be grateful that the GWCT has made their results public.

    Source: Bird Watch, 19 October 2014
    http://www.birdwatch.co.uk/channel/newsitem.asp?c=11&cate=__15678

  • De grootschalige landbouw verdrijft de steenuil uit de Betuwe

    De grootschalige landbouw verdrijft de steenuil uit de Betuwe

    De steenuil (Athene noctua) is Nederland’s kleinste uilensoort. Hij bewoont het kleinschalige agrarische landschap waarin weides met heggen zich afwisselen met hoogstamboomgaarden, bosjes, erven en rijen knotwilgen. Steenuilen eten het liefst muizen, maar ook veel kevers, wormen, larven, rupsen en soms kikkers en kleine of jonge vogeltjes. Landelijk is tussen 1960 en 1992 het aantal steenuilen met 50% afgenomen, maar ook sinds 1990 gaat de steenuil nog verder achteruit. De laagste aantallen van de steenuil worden gevonden in de drie noordelijke provincies en in Zuid- en Noord-Holland. In de OverBetuwe is hij gelukkig nog redelijk algemeen in het buitengebied. Toch is lokaal in de midden- en oostelijke Betuwe nog sprake van achteruitgang. Het grootschaliger en intensiever worden van de landbouw heeft bijgedragen aan zijn achteruitgang, ook in de Betuwe. Door het verdwijnen van de kleinschalige structuur van het landschap en de intensivering van de landbouw nam het voedselaanbod en de variatie van het voedsel snel af. De lage prooidichtheid noodzaakt de steenuil tot het maken van langere voedselvluchten. Dit kost veel extra energie met slechte broedresultaten tot gevolg.

    De steenuil (Athene noctua) is Nederland’s kleinste uilensoort. Hij bewoont het kleinschalige agrarische landschap waarin weides met heggen zich afwisselen met hoogstamboomgaarden, bosjes, erven en rijen knotwilgen. Steenuilen eten het liefst muizen, maar ook veel kevers, wormen, larven, rupsen en soms kikkers en kleine of jonge vogeltjes. Landelijk is tussen 1960 en 1992 het aantal steenuilen met 50% afgenomen, maar ook sinds 1990 gaat de steenuil nog verder achteruit. De laagste aantallen van de steenuil worden gevonden in de drie noordelijke provincies en in Zuid- en Noord-Holland. In de OverBetuwe is hij gelukkig nog redelijk algemeen in het buitengebied. Toch is lokaal in de midden- en oostelijke Betuwe nog sprake van achteruitgang. Het grootschaliger en intensiever worden van de landbouw heeft bijgedragen aan zijn achteruitgang, ook in de Betuwe. Door het verdwijnen van de kleinschalige structuur van het landschap en de intensivering van de landbouw nam het voedselaanbod en de variatie van het voedsel snel af. De lage prooidichtheid noodzaakt de steenuil tot het maken van langere voedselvluchten. Dit kost veel extra energie met slechte broedresultaten tot gevolg.

    Bronnen:
    Gemeente Overbetuwe, oktober 2014
    http://www.overbetuwe.nl/Wonen_verkeer_en_veiligheid/Landschap/Steenuilen_in_Overbetuwe

    Landschap Overijssel, Zorg voor de Steenuil, 2014 (bijlage)

  • Meer dan de helft van de dagvlindersoorten neemt sinds 1990 in populatie-aantal en verspreiding af

    Meer dan de helft van de dagvlindersoorten neemt sinds 1990 in populatie-aantal en verspreiding af

    Sinds 1992 zijn de populatie-aantallen van vlinders in Nederland sterk afgenomen. De laagste waarden zijn bereikt in 2007, 2008 en 2012. Van de 50 gevolgde soorten nemen er over de hele periode (1990-2013) gerekend 27 in populatie-aantal af. Gemiddeld genomen daalt het aantal bezette kilometerhokken gestaag. Gemeten vanaf 1990 nemen 28 soorten af in verspreiding. Een aantal vlindersoorten komt alleen nog maar in enkele kleine natuurgebieden voor. Veel dagvlindersoorten staan daardoor op de rode Lijst van bedreigde dagvlinders. Het aantal soorten op de Rode Lijst en de ernst van de bedreiging daarvan verbetert niet.

    Sinds 1992 zijn de populatie-aantallen van vlinders in Nederland sterk afgenomen. De laagste waarden zijn bereikt in 2007, 2008 en 2012. Van de 50 gevolgde soorten nemen er over de hele periode (1990-2013) gerekend 27 in populatie-aantal af. Gemiddeld genomen daalt het aantal bezette kilometerhokken gestaag. Gemeten vanaf 1990 nemen 28 soorten af in verspreiding. Een aantal vlindersoorten komt alleen nog maar in enkele kleine natuurgebieden voor. Veel dagvlindersoorten staan daardoor op de rode Lijst van bedreigde dagvlinders. Het aantal soorten op de Rode Lijst en de ernst van de bedreiging daarvan verbetert niet.

    Bron: Compendium voor de Leefomgeving
    http://www.compendiumvoordeleefomgeving.nl/indicatoren/nl1386-Aantalsontwikkeling-van-dagvlinders.html?i=2-76

  • Biodiversiteit in vrije val

    Biodiversiteit in vrije val

    De internationale inspanningen om de achteruitgang van de biodiversiteit tegen 2020 aan banden te leggen hebben gefaald. Dat stelt het tussentijdse VN-rapport over de huidige stand van zaken van de biodiversiteit. Op de VN-conferentie over biodiversiteit (COP12) die vandaag in Zuid-Korea start, zijn 200 landen samen om het verlies aan natuur en soorten te bespreken. De doelen die de leden in 2010 hebben vastgelegd om dat verlies aan banden te leggen, omvatten onder meer inspanningen om de vernietiging van de natuurlijke habitat van soorten tegen te gaan, vervuiling te verminderen en overbevissing te stoppen tegen 2020. Twintig doelstellingen werden daarvoor onderverdeeld in 56 elementen en slechts vijf daarvan zitten vandaag op schema. Volgens de experts in natuurbehoud wijst dat op een absoluut gebrek aan vooruitgang terwijl we al halfweg de termijn zijn om die doelen te bereiken.

    De internationale inspanningen om de achteruitgang van de biodiversiteit tegen 2020 aan banden te leggen hebben gefaald. Dat stelt het tussentijdse VN-rapport over de huidige stand van zaken van de biodiversiteit. Op de VN-conferentie over biodiversiteit (COP12) die vandaag in Zuid-Korea start, zijn 200 landen samen om het verlies aan natuur en soorten te bespreken. De doelen die de leden in 2010 hebben vastgelegd om dat verlies aan banden te leggen, omvatten onder meer inspanningen om de vernietiging van de natuurlijke habitat van soorten tegen te gaan, vervuiling te verminderen en overbevissing te stoppen tegen 2020. Twintig doelstellingen werden daarvoor onderverdeeld in 56 elementen en slechts vijf daarvan zitten vandaag op schema. Volgens de experts in natuurbehoud wijst dat op een absoluut gebrek aan vooruitgang terwijl we al halfweg de termijn zijn om die doelen te bereiken.

    Het VN-rapport, The Global Biodiversity Outlook 4 schetst een grimmig beeld van de situatie waarin de meest bedreigde soorten van onze planeet zich bevinden.

    Het tussentijdse rapport dat de doelstellingen die in 2020 bereikt moeten worden in herinnering brengt, stelt onder meer dat het gemiddelde risico op uitsterven voor vogels, zoogdieren, amfibieën en koralen niet afneemt.

    Ook het gebruik van natuurlijke bronnen kon niet worden verminderd zoals voorgeschreven in een doelstelling en het verlies aan bossen, graslanden en rivieren gaat dag na dag door.

    Het rapport besluit dat een houding waarbij we ons consumptiegedrag niet aanpassen en de economische productie gewoon voortgaat, ons niet in staat zal stellen om ook in de toekomst een beroep te kunnen doen op een planeet die kan tegemoet komen aan de noden van iedere mens.

    Bron: MO, 6 oktober 2014
    http://www.mo.be/nieuws/biodiversiteit-vrije-val

  • In der Landwirtschaft eingesetzte Pestizide können noch viele Jahrzehnte nach ihrem Verbot die Umwelt schädigen

    In der Landwirtschaft eingesetzte Pestizide können noch viele Jahrzehnte nach ihrem Verbot die Umwelt schädigen

    Das wiesen französische Forscher an einem See in einem Weinanbaugebiet in Südostfrankreich nach. In den Sedimenten des Seebodens fanden die Wissenschaftler Mittel für Pflanzenschutz und Schädlingsbekämpfung aus dem gesamten 20. Jahrhundert. Das Insektengift DDT und seine Abbauprodukte wurden noch lange nach dem Verbot im Jahr 1972 in das Gewässer eingeschwemmt, berichtet das Team um Pierre Sabatier von der Université de Savoie in Le Bourget du Lac (Region Rhône-Alpes) in den “Proceedings” der US-Nationalen Akademie der Wissenschaften (“PNAS”).

    Das wiesen französische Forscher an einem See in einem Weinanbaugebiet in Südostfrankreich nach. In den Sedimenten des Seebodens fanden die Wissenschaftler Mittel für Pflanzenschutz und Schädlingsbekämpfung aus dem gesamten 20. Jahrhundert. Das Insektengift DDT und seine Abbauprodukte wurden noch lange nach dem Verbot im Jahr 1972 in das Gewässer eingeschwemmt, berichtet das Team um Pierre Sabatier von der Université de Savoie in Le Bourget du Lac (Region Rhône-Alpes) in den “Proceedings” der US-Nationalen Akademie der Wissenschaften (“PNAS”).

    Rund ein Drittel des Wassereinzugsgebiets des Lac Saint André südlich von Chambéry in den französischen Alpen besteht aus Weinbergen. Dort bekämpfen Winzer Unkraut und Schädlinge seit langem mit Pestiziden.
    Die unbewachsenen Böden an den Weinhängen rutschen häufig ab oder werden bei Regen weggespült. So können im Boden gespeicherte Stoffe auch noch Jahrzehnte nach ihrer Anwendung in den See gelangen.
    Dies zeigten die Wissenschaftler mit einem Bohrkern aus dem Sediment des Gewässers, der den Zeitraum von 1900 bis 2011 abdeckt. Aus den Schichten des Sediments leiteten Sabatier und Kollegen durch chemische Analysen ab, welche Stoffe in welchen Zeiträumen mit dem ausgewaschenen Boden in den See gelangt waren. Sie fanden Spuren vieler Mittel für Pflanzenschutz und Schädlingsbekämpfung in Schichten, die gut mit den Einsatzzeiten dieser Präparate übereinstimmten
    DDT-Spuren erscheinen älter als das Mittel selbst
    DDT war dabei ein spezieller Fall: Dessen Spuren fanden sich auch in Schichten, die eigentlich älter waren als der erste Einsatz des Mittels. Die Wissenschaftler erklären dies damit, dass DDT und seine Abbauprodukte im Sediment nach unten gewandert (diffundiert) sind.
    Überraschenderweise wiesen sie aber die höchsten Konzentrationen des Mittels in Schichten aus den 1990er Jahren nach – also rund 20 Jahre nach dem Verbot von DDT. Ihre Erklärung: Damals setzten die Winzer ein Pestizid ein, dass die Erosion steigert – so dass auch ältere, im Boden gespeicherte Stoffe in den See gespült wurden.
    Quelle: Focus, 14.10.2014
    http://www.focus.de/wissen/natur/geowissenschaft/verbote-keine-schnelle-loesung-pestizide-bleiben-jahrzehntelang-im-boden-nachweisbar_id_4199979.html

  • Verfahrensfehler bei der Zulassung von Pestiziden?

    Verfahrensfehler bei der Zulassung von Pestiziden?

    Das europäische Pesticide Action Network (PAN Europe) hat in einer Studie das Zulassungsverfahren für Pestizide scharf kritisiert. EU-Kommission und Mitgliedstaaten ließen unabhängige wissenschaftliche Risikoanalysen oft unter den Tisch fallen.
    PAN Europe untersuchte die Zulassung von sieben Pestiziden und stellte fest, dass die Mitgliedstaaten zahlreiche Studien über die Giftigkeit der Pestizide aus administrativen Gründen nicht berücksichtigt hatten. Statt unabhängiger Studien würden stattdessen überwiegend Analysen zu Rate gezogen, die die Industrie in Auftrag gegeben hatte, so die NGO. „Diese Praxis verstößt nicht gegen das EU-Recht, aber es entspricht mit Sicherheit nicht der Grundidee der Pestizidverordnung“, kommentierte PAN Europe. Die Pestizidverordnung sieht vor, dass alle wissenschaftlichen Publikationenin die Entscheidungsfindung einfließen sollen, die in Kreuzgutachten überprüft wurden.

    Das europäische Pesticide Action Network (PAN Europe) hat in einer Studie das Zulassungsverfahren für Pestizide scharf kritisiert. EU-Kommission und Mitgliedstaaten ließen unabhängige wissenschaftliche Risikoanalysen oft unter den Tisch fallen.
    PAN Europe untersuchte die Zulassung von sieben Pestiziden und stellte fest, dass die Mitgliedstaaten zahlreiche Studien über die Giftigkeit der Pestizide aus administrativen Gründen nicht berücksichtigt hatten. Statt unabhängiger Studien würden stattdessen überwiegend Analysen zu Rate gezogen, die die Industrie in Auftrag gegeben hatte, so die NGO. „Diese Praxis verstößt nicht gegen das EU-Recht, aber es entspricht mit Sicherheit nicht der Grundidee der Pestizidverordnung“, kommentierte PAN Europe. Die Pestizidverordnung sieht vor, dass alle wissenschaftlichen Publikationenin die Entscheidungsfindung einfließen sollen, die in Kreuzgutachten überprüft wurden.

    Quelle: DNR EU-Koordination, 25.09.2014
    http://www.eu-koordination.de/umweltnews/news/chemie/2845-verfahrensfehler-bei-der-zulassung-von-pestiziden