Boerenlandvogels – WP

Auteur: Henk Tennekes

  • Jaco Geurts (CDA) geeft blijk van de door imidacloprid veroorzaakte insecten schaarste niets begrepen te hebben

    Jaco Geurts (CDA) geeft blijk van de door imidacloprid veroorzaakte insecten schaarste niets begrepen te hebben

    In het dertigledendebat van de Tweede Kamer van 27 januari 2016 over de toestand van de natuur in Nederland zei het CDA- kamerlid Jaco Geurts het volgende: “Voorzitter. Het gaat goed met de natuur in Nederland. Veel broed- en watervogels nemen in aantal toe. Op dit punt doen wij het beter dan gemiddeld in Europa. Dat blijkt uit het in 2015 verschenen rapport State of nature in the EU van het Europees Milieuagentschap. Ook de toestand van de habitat stabiliseert, zoals blijkt uit het in november jongstleden verschenen Living Planet Report van het Wereld Natuur Fonds. Daarin staat dat sinds 1990 de populatie vaneen aantal diersoorten met gemiddeld 15% is toegenomen. Het CDA wil dat wij verdergaan met deze verbetering…..  Ik heb hier een Sovon-rapport met heel veel grafieken over hoe het met de vogelsoorten in Nederland gaat. Ik heb geel gemaakt welke soorten het heel goed doen: purperreiger, ooievaar, lepelaar, zeearend, havik, buizerd, et cetera.” Dit is een totale miskenning van de catastrofale achteruitgang van insecten-afhankelijke soorten die wordt veroorzaakt door grootschalige verontreiniging van het cultuurlandschap met neonicotinoïde insecticiden, met name imidacloprid. De vogelsoorten die de heer Geurts noemt zijn niet afhankelijk van insecten.

    In het dertigledendebat van de Tweede Kamer van 27 januari 2016 over de toestand van de natuur in Nederland zei het CDA- kamerlid Jaco Geurts het volgende: “Voorzitter. Het gaat goed met de natuur in Nederland. Veel broed- en watervogels nemen in aantal toe. Op dit punt doen wij het beter dan gemiddeld in Europa. Dat blijkt uit het in 2015 verschenen rapport State of nature in the EU van het Europees Milieuagentschap. Ook de toestand van de habitat stabiliseert, zoals blijkt uit het in november jongstleden verschenen Living Planet Report van het Wereld Natuur Fonds. Daarin staat dat sinds 1990 de populatie vaneen aantal diersoorten met gemiddeld 15% is toegenomen. Het CDA wil dat wij verdergaan met deze verbetering…..  Ik heb hier een Sovon-rapport met heel veel grafieken over hoe het met de vogelsoorten in Nederland gaat. Ik heb geel gemaakt welke soorten het heel goed doen: purperreiger, ooievaar, lepelaar, zeearend, havik, buizerd, et cetera.” Dit is een totale miskenning van de catastrofale achteruitgang van insecten-afhankelijke soorten die wordt veroorzaakt door grootschalige verontreiniging van het cultuurlandschap met neonicotinoïde insecticiden, met name imidacloprid. De vogelsoorten die de heer Geurts noemt zijn niet afhankelijk van insecten.

    De purperreiger (Ardea purpurea). Het voedsel bestaat vooral uit vis en amfibieën, welke in ondiep open water gevangen worden. Bron: https://nl.wikipedia.org/wiki/Purperreiger
    De ooievaar (Ciconia ciconia). Als carnivoor eet de ooievaar een breed scala aan dierlijk prooien, inclusief insecten, vissen, amfibieën, reptielen, kleine zoogdieren en kleine vogels. Bron: https://nl.wikipedia.org/wiki/Ooievaar
    De lepelaar (Platalea leucorodia).Het voedsel bestaat uit vis, waterdieren, slakken, insecten en wormen, ook wel eens plantendelen. Bron: https://nl.wikipedia.org/wiki/Lepelaar
    De zeearend (Haliaeetus albicilla). Het voedsel van de zeearend bestaat uit vis, (water)vogels, kleine zoogdieren en aas. Soms stelen ze voedsel van andere roofvogels. Bron: https://nl.wikipedia.org/wiki/Zeearend
    De havik (Accipiter gentilis). De havik vangt middelgrote vogels en zoogdieren. Hoofdprooien in Nederland zijn postduif, houtduif, Vlaamse gaai en konijn. Ook eksters en kraaiachtigen worden verschalkt. Bron: https://nl.wikipedia.org/wiki/Havik_(vogel)
    De buizerd (Buteo buteo). Wat voedsel betreft is de buizerd een flexibele vogel en een opportunist; hij eet wat voorhanden is. Vandaar ook z’n brede verspreiding. Veldmuizen, mollen of konijnen vormen vaak het hoofdvoedsel samen met kikkers en kleine vogels. Een buizerd kan als het nodig is snel overschakelen op een ander voedingspatroon: ook dieren als eekhoorns, hazelwormen, waterhoentjes, insecten, verschillende amfibieën of vissen zijn dan niet veilig. Ook eet hij wel aas, meestal verkeersslachtoffers. Bron: https://nl.wikipedia.org/wiki/Buizerd

  • Europese vereniging voor Agro-Ecologie opgericht

    Europese vereniging voor Agro-Ecologie opgericht

    Ter bevordering van agro-ecologie is een Europese vereniging opgestart in België. De 19 oprichters van “Agroecology Europe”, afkomstig uit tien verschillende landen, kwamen eind vorige maand voor de eerste keer samen op het “Domaine de Graux”, dicht bij Doornik. De hoofdzetel van de internationale vzw komt in België te liggen. Agro-ecologie kent vele definities, maar komt er steeds op neer een productieve landbouw na te streven met respect voor en medewerking van het milieu en de samenleving. “Agroecology Europe” is de tweede vereniging die zich op wereldniveau achter agro-ecologie schaart, na de SOCLA uit Latijns-Amerika. Verwacht wordt dat Noord-Amerika de komende maanden met een soortgelijk initiatief op de proppen komt. Soortgelijke initiatieven bestaan ook in Nederland. Claudia Külling en Henk Tennekes ontvouwden in december op een Down2Earth symposium in Wageningen een Deltaplan Agro-Ecologie om een einde te maken de industriële landbouw die na de Tweede Wereldoorlog overbemesting, bodemdegradatie, milieuverontreiniging met bestrijdingsmiddelen, een ontstellend verlies van biodiversiteit, en een explosieve toename van neurologische afwijkingen bij jonge kinderen in Nederland heeft veroorzaakt.

    Ter bevordering van agro-ecologie is een Europese vereniging opgestart in België. De 19 oprichters van “Agroecology Europe”, afkomstig uit tien verschillende landen, kwamen eind vorige maand voor de eerste keer samen op het “Domaine de Graux”, dicht bij Doornik. De hoofdzetel van de internationale vzw komt in België te liggen. Agro-ecologie kent vele definities, maar komt er steeds op neer een productieve landbouw na te streven met respect voor en medewerking van het milieu en de samenleving. “Agroecology Europe” is de tweede vereniging die zich op wereldniveau achter agro-ecologie schaart, na de SOCLA uit Latijns-Amerika. Verwacht wordt dat Noord-Amerika de komende maanden met een soortgelijk initiatief op de proppen komt. Soortgelijke initiatieven bestaan ook in Nederland. Claudia Külling en Henk Tennekes ontvouwden in december op een Down2Earth symposium in Wageningen een Deltaplan Agro-Ecologie om een einde te maken de industriële landbouw die na de Tweede Wereldoorlog overbemesting, bodemdegradatie, milieuverontreiniging met bestrijdingsmiddelen, een ontstellend verlies van biodiversiteit, en een explosieve toename van neurologische afwijkingen bij jonge kinderen in Nederland heeft veroorzaakt.

    Op 27 januari legden de oprichters naam, visie, doelstellingen, activiteiten en een beheersstructuur vast voor de nieuwe vereniging. De secretaris werd Alain Peeters, directeur van onderzoekscentrum RHEA. Het doel van de vereniging is om agro-ecologie bovenaan op de Europese duurzaamheidsagenda te plaatsen. Ze wil de wetenschappelijke wereld, de landbouwpraktijk en de sociale bewegingen dichter bij elkaar brengen, zodat kennis en acties beter kunnen doorstromen. Naast agro-ecologische innovaties stimuleren die te goed zullen komen aan familiebedrijven geeft de vereniging sterk de indruk ook te willen wegen op de politiek, zowel Europees als nationaal.

    “Agro-ecologie is nu eens wetenschap, dan weer techniek, maar ook een sociale beweging. Ze onderscheidt zich van andere wetenschappen en gangbare landbouwpraktijken door zijn holistische benadering”, legt Alain Peeters uit. “Laat ons opnieuw samenwerken met de natuur”, vat hij samen. “Onderzoek in dit domein begon begin jaren ’90 in Centraal- en Zuid-Amerika, maar ook hier is al het één en ander gebeurt. De laatste jaren worden er meer en meer inspanningen gedaan.”

    Bron: Landbouwleven, 09-02-16
    http://www.landbouwleven.be/node/28562

  • In de EU zijn honderden bestrijdingsmiddelen toegelaten waarvan de risico’s niet goed in kaart zijn gebracht

    In de EU zijn honderden bestrijdingsmiddelen toegelaten waarvan de risico’s niet goed in kaart zijn gebracht

    De Europese Commissie (EC) heeft jaren te makkelijk nieuwe bestrijdingsmiddelen op de Europese markt toegelaten, zonder dat er harde gegevens bekend waren over de veiligheid voor dier, mens en milieu. Het ging onder meer om neonicotinoïden, pesticiden die in opspraak kwamen omdat ze dodelijk zijn voor meer dieren dan waarvoor ze mogen worden gebruikt. Volgens de Europese ombudsman Emily O’Reilly heeft het EU-directoraat-generaal voor gezondheid en voedselveiligheid (DG Sanco) in strijd met Europese richtlijnen middelen toegelaten waarvan de risico’s onvoldoende bekend waren. O’Reilly spreekt van onwettige praktijken. Zij concludeert dat na een klacht die PAN Europe, het Pesticide Action Network, dat 600 milieuorganisaties vertegenwoordigt, in 2012 indiende. De ombudsman kan geen sancties opleggen. DG Sanco voerde in 2005 een werkwijze in die het fabrikanten van bestrijdingsmiddelen mogelijk maakt hun producten al op de markt te brengen zonder de vereiste risicostudies. Die onderzoeken, zoals dierproeven, mochten ze achteraf inleveren. Volgens Hans Muilerman van PAN is dat maar mondjesmaat gebeurd. PAN publiceerde in 2012 een rapport waaruit bleek dat de nieuwe werkwijze bijna standaard werd toegepast, in strijd met de eigen Europese richtlijnen. “De Europese ombudsman heeft ons op veel punten gelijk gegeven. Dit misbruik van Europese regels is al tien jaar aan de gang. Er zijn honderden middelen toegelaten waarvan de risico’s voor vogels, zoogdieren en oppervlaktewater niet goed in kaart zijn gebracht.”

    De Europese Commissie (EC) heeft jaren te makkelijk nieuwe bestrijdingsmiddelen op de Europese markt toegelaten, zonder dat er harde gegevens bekend waren over de veiligheid voor dier, mens en milieu. Het ging onder meer om neonicotinoïden, pesticiden die in opspraak kwamen omdat ze dodelijk zijn voor meer dieren dan waarvoor ze mogen worden gebruikt. Volgens de Europese ombudsman Emily O’Reilly heeft het EU-directoraat-generaal voor gezondheid en voedselveiligheid (DG Sanco) in strijd met Europese richtlijnen middelen toegelaten waarvan de risico’s onvoldoende bekend waren. O’Reilly spreekt van onwettige praktijken. Zij concludeert dat na een klacht die PAN Europe, het Pesticide Action Network, dat 600 milieuorganisaties vertegenwoordigt, in 2012 indiende. De ombudsman kan geen sancties opleggen. DG Sanco voerde in 2005 een werkwijze in die het fabrikanten van bestrijdingsmiddelen mogelijk maakt hun producten al op de markt te brengen zonder de vereiste risicostudies. Die onderzoeken, zoals dierproeven, mochten ze achteraf inleveren. Volgens Hans Muilerman van PAN is dat maar mondjesmaat gebeurd. PAN publiceerde in 2012 een rapport waaruit bleek dat de nieuwe werkwijze bijna standaard werd toegepast, in strijd met de eigen Europese richtlijnen. “De Europese ombudsman heeft ons op veel punten gelijk gegeven. Dit misbruik van Europese regels is al tien jaar aan de gang. Er zijn honderden middelen toegelaten waarvan de risico’s voor vogels, zoogdieren en oppervlaktewater niet goed in kaart zijn gebracht.”

    DG Sanco was aanvankelijk volgens Muilerman niet van plan de werkwijze te veranderen. Uit recent onderzoek van PAN Europe bleek dat in 2014 en 2015 in bij 22 van de 25 aanvragen voor marktintroductie van nieuwe bestrijdingsmiddelen, de versnelde werkwijze was toegepast.

    Volgens de ombudsman is het in de aflopen jaren voorgekomen dat DG Sanco pesticiden toeliet op de markt, terwijl de Europese voedselveiligheidsautoriteit Efsa zich bezorgd toonde over de hoge risico’s van die middelen. O’Reilly schrijft in haar rapport dat ‘het moeilijk te begrijpen is hoe de Commissie legitiem kon besluiten dat deze middelen geen schadelijk effect of geen onaanvaardbare invloed op het milieu hebben’.

    Muilerman noemt als voorbeeld de toelating van het middel Pyridaben, een insecticide dat in de glastuinbouw wordt gebruikt. Dit middel werd door de Nederlandse toelatingsautoriteit Ctgb beoordeeld en ook toegelaten. Het insecticide blijkt zeer giftig voor waterorganismen, zoogdieren en bijen. DG Sanco oordeelde dat er ‘geen onacceptabele effecten op het milieu zijn’.
    Bron: Trouw, 23-02-16
    http://www.trouw.nl/tr/nl/4332/Groen/article/detail/4249823/2016/02/23/Europese-Commissie-laat-landbouwgif-veel-te-soepel-toe.dhtml

  • Ground beetle inventory in the Dwingelderveld National Park demonstrates staggering population decline since 1991

    Ground beetle inventory in the Dwingelderveld National Park demonstrates staggering population decline since 1991

    The Dwingelderveld national park is an area of nature of about 3766 ha in size. It consists of a large area of wet heath land (about 1600 ha), dry heath land and drift sands, pine, mixed and deciduous forest and some small parcels of grass- and farmland. In 1991, Sjouke van Essen completed an area covering inventory on ground beetles in the Dwingelderveld National Park. Seventeen year later, in 2008, this research was repeated in exactly the same way. Throughout the entire Dwingelderveld, especially at the areas with heather, 38 series of 5 pitfall traps were dug in, using 4% formalin-solution as a conservative. At two new locations, in an abandoned arable field, two series of pitfall traps were placed as well. These traps operated from March till October 2008. Also data collected from 3 permanent catching sites at the Dwingelderveld were incorporated. These permanent sites are already in use since the early sixties. The catching effort at the permanent sites consisted of two normal 25×25 cm can traps and one funnel trap of the same size but with a tube of formalin at the end of the funnel. Window traps were used to capture any flying ground beetles and other insects. During the above mentioned period, all ground beetles caught were determined to the level of species. For other many groups of invertebrates volunteers were found to do the same: these groups were spiders, ants, bees, bumblebees, ichneumon wasps, centipedes, millipedes, woodlice, earwigs, pseudo scorpions, different beetle species other than ground beetles, heteroptera and grasshoppers. The main research question was whether or not there had been any change in species composition and/or changes in numbers of individuals per species since 1991, 17 years ago. In 2008, 15.000 specimens distributed over 78 ground beetle species were collected. In 1991 these numbers were much higher, mounting up to almost 45.000 individuals covering 94 species.

    The Dwingelderveld national park is an area of nature of about 3766 ha in size. It consists of a large area of wet heath land (about 1600 ha), dry heath land and drift sands, pine, mixed and deciduous forest and some small parcels of grass- and farmland. In 1991, Sjouke van Essen completed an area covering inventory on ground beetles in the Dwingelderveld National Park. Seventeen year later, in 2008, this research was repeated in exactly the same way. Throughout the entire Dwingelderveld, especially at the areas with heather, 38 series of 5 pitfall traps were dug in, using 4% formalin-solution as a conservative. At two new locations, in an abandoned arable field, two series of pitfall traps were placed as well. These traps operated from March till October 2008. Also data collected from 3 permanent catching sites at the Dwingelderveld were incorporated. These permanent sites are already in use since the early sixties. The catching effort at the permanent sites consisted of two normal 25×25 cm can traps and one funnel trap of the same size but with a tube of formalin at the end of the funnel. Window traps were used to capture any flying ground beetles and other insects. During the above mentioned period, all ground beetles caught were determined to the level of species. For other many groups of invertebrates volunteers were found to do the same: these groups were spiders, ants, bees, bumblebees, ichneumon wasps, centipedes, millipedes, woodlice, earwigs, pseudo scorpions, different beetle species other than ground beetles, heteroptera and grasshoppers. The main research question was whether or not there had been any change in species composition and/or changes in numbers of individuals per species since 1991, 17 years ago. In 2008, 15.000 specimens distributed over 78 ground beetle species were collected. In 1991 these numbers were much higher, mounting up to almost 45.000 individuals covering 94 species.

    Source: Ivo Lustenhouwer. Loopkeverinventarisatie Dwingelderveld 2008
    http://www.biological-station.com/Loopkeverinventarisatie%20Dwingelderveld%202008.pdf

  • Eine bodenlose Katastrophe – Die Hälfte der Menschheit ist von der Verschlechterung des Bodens betroffen

    Eine bodenlose Katastrophe – Die Hälfte der Menschheit ist von der Verschlechterung des Bodens betroffen

    „Wir haben weiß Gott genug Spannungen auf der Welt, weitere brauchen wir nicht“, befand Klaus Töpfer, Exumweltminister und Exumweltdirektor der UNO, bei der Vorstellung der Studie “Economics of Land Degradation and Improvement“ in der Berliner Akademie der Wissenschaften Ende letzter Woche. Töpfer meinte damit die Spannung zwischen der dramatisch sinkenden Qualität der globalen Böden und der zunehmenden Zahl der zu ernährenden Weltbevölkerung. Nach dieser Studie, an der ein internationales Team von dreißig Wissenschaftler und Forscherinnen viereinhalb Jahre gearbeitet hat, bahnt sich eine wortwörtlich bodenlose Katastrophe an. Das Zentrum für Entwicklungsforschung (ZEF) an der Universität Bonn und das International Food Policy Research Institute (IFPRI) in Washington haben hierfür Satellitenpixel zum Begrünungszustand der Erde mit einer neuartigen Technik ausgewertet und mit zwölf Einzelstudien aus repräsentativen Ländern und Großlebensräumen wie China, Russland, Indien, Argentinien oder Niger ergänzt. Ergebnis: In den letzten dreißig Jahren sind global 33 Prozent des Weidelands, 25 Prozent der Ackerflächen und 23 Prozent der Wälder signifikant degradiert, haben sich also stark verschlechtert. Das macht rund 30 Prozent der globalen Landfläche aus, von der etwa 3,2 Milliarden Menschen abhängig sind. Wahrscheinlich, führt das Wissenschaftsteam im Buch aus, liege die Zahl der Betroffenen sogar noch höher.

    „Wir haben weiß Gott genug Spannungen auf der Welt, weitere brauchen wir nicht“, befand Klaus Töpfer, Exumweltminister und Exumweltdirektor der UNO, bei der Vorstellung der Studie “Economics of Land Degradation and Improvement“ in der Berliner Akademie der Wissenschaften Ende letzter Woche. Töpfer meinte damit die Spannung zwischen der dramatisch sinkenden Qualität der globalen Böden und der zunehmenden Zahl der zu ernährenden Weltbevölkerung. Nach dieser Studie, an der ein internationales Team von dreißig Wissenschaftler und Forscherinnen viereinhalb Jahre gearbeitet hat, bahnt sich eine wortwörtlich bodenlose Katastrophe an. Das Zentrum für Entwicklungsforschung (ZEF) an der Universität Bonn und das International Food Policy Research Institute (IFPRI) in Washington haben hierfür Satellitenpixel zum Begrünungszustand der Erde mit einer neuartigen Technik ausgewertet und mit zwölf Einzelstudien aus repräsentativen Ländern und Großlebensräumen wie China, Russland, Indien, Argentinien oder Niger ergänzt. Ergebnis: In den letzten dreißig Jahren sind global 33 Prozent des Weidelands, 25 Prozent der Ackerflächen und 23 Prozent der Wälder signifikant degradiert, haben sich also stark verschlechtert. Das macht rund 30 Prozent der globalen Landfläche aus, von der etwa 3,2 Milliarden Menschen abhängig sind. Wahrscheinlich, führt das Wissenschaftsteam im Buch aus, liege die Zahl der Betroffenen sogar noch höher.

    Quelle: TAZ, 18.02.16
    http://www.taz.de/!5276458/
    http://link.springer.com/book/10.1007/978-3-319-19168-3

  • Bayer scientists asserted in 1999 that blocking of the nACh receptors by imidacloprid is irreversible but retracted the assertion in 2010

    Bayer scientists asserted in 1999 that blocking of the nACh receptors by imidacloprid is irreversible but retracted the assertion in 2010

    Imidacloprid was shown to act as both a larvicide and an adulticide in studies on cat fleas. Due to its probable main uptake by the flea through the nonsclerotized intersegmental membranes it rapidly reaches the site of action: the postsynaptic membrane. There, the irreversible blocking of the nACh receptors leads to a lethal hyperactivity of the nerves and muscles of the insect. Both stages are sensitive to the drug, and after contact they react in a similar fashion: they stop their jumping or (respectively) crawling movements and display the onset of rhythmic trembling of the legs and the body. This nonreversible phenomenon finally leads to the death of both flea stages. These easily visible effects correspond to the finding that imidacloprid blocks the postsynaptical nicotinic acetylcholine receptors (Abbink 1991). The latter are normally stimulated by acetylcholine that is excreted into the synaptic gap. These receptors initiate the opening of channels in the membrane to let Na+ flow into the cell. This leads to a depolarization of the terminal plate and induces the activation of an action potential. The latter causes the release of Ca2+ from vesicles and thus results in contraction of the myosin/actin complex of the sarcomeres. In normal cases the acetylcholine has a brief connection to the receptor, is subsequently released, and is rapidly hydrolyzed by a membrane-bound cholinesterase. In the case of imidacloprid the binding of the compound and the receptors is stronger; hence, a constant depolarization of the membrane occurs, inducing a tetanus of the activated muscle cell. This mode of action corresponds to the structural findings described herein, since the observed degeneration mainly involved an overall destruction of the mitochondria, damage to the nerve cells, and disintegration of the muscle, Imidacloprid initiates a constant depolarization of the nerves, which is followed by a constant activation of the muscles until the cellular energy systems (mitochondria, glycogen) are depleted and the motile proteins are destroyed.

    Imidacloprid was shown to act as both a larvicide and an adulticide in studies on cat fleas. Due to its probable main uptake by the flea through the nonsclerotized intersegmental membranes it rapidly reaches the site of action: the postsynaptic membrane. There, the irreversible blocking of the nACh receptors leads to a lethal hyperactivity of the nerves and muscles of the insect. Both stages are sensitive to the drug, and after contact they react in a similar fashion: they stop their jumping or (respectively) crawling movements and display the onset of rhythmic trembling of the legs and the body. This nonreversible phenomenon finally leads to the death of both flea stages. These easily visible effects correspond to the finding that imidacloprid blocks the postsynaptical nicotinic acetylcholine receptors (Abbink 1991). The latter are normally stimulated by acetylcholine that is excreted into the synaptic gap. These receptors initiate the opening of channels in the membrane to let Na+ flow into the cell. This leads to a depolarization of the terminal plate and induces the activation of an action potential. The latter causes the release of Ca2+ from vesicles and thus results in contraction of the myosin/actin complex of the sarcomeres. In normal cases the acetylcholine has a brief connection to the receptor, is subsequently released, and is rapidly hydrolyzed by a membrane-bound cholinesterase. In the case of imidacloprid the binding of the compound and the receptors is stronger; hence, a constant depolarization of the membrane occurs, inducing a tetanus of the activated muscle cell. This mode of action corresponds to the structural findings described herein, since the observed degeneration mainly involved an overall destruction of the mitochondria, damage to the nerve cells, and disintegration of the muscle, Imidacloprid initiates a constant depolarization of the nerves, which is followed by a constant activation of the muscles until the cellular energy systems (mitochondria, glycogen) are depleted and the motile proteins are destroyed.

    Source:
    Heinz Mehlhorn, Norbert Mencke, Olaf Hansen. Parasitol Res (1999) 85: 625-637
    Drs Mencke and Hansen were employed by Bayer AG, BG Animal Health, D-51368 Leverkusen, Germany

  • A description of measured Insect-Biomasses from samples collected in the Orbroich Bruch Nature Reserve, near Krefeld, using Malaise Insect Traps

    A description of measured Insect-Biomasses from samples collected in the Orbroich Bruch Nature Reserve, near Krefeld, using Malaise Insect Traps

    The results show that, in the same two areas, sampled in the years 1989 and 2013, there was a dramatic fall in the number of flying insects. Using the same traps, in the same areas, significant reductions of insect populations, of more than 75%, were found. Our data confirms, that in the areas studied, less than 25% of the original number of flying insects collected in 1989, were still present in 2013.

    The results show that, in the same two areas, sampled in the years 1989 and 2013, there was a dramatic fall in the number of flying insects. Using the same traps, in the same areas, significant reductions of insect populations, of more than 75%, were found. Our data confirms, that in the areas studied, less than 25% of the original number of flying insects collected in 1989, were still present in 2013.

    Source:
    Sorg, M.; Schwan, H.; Stenmans, W & A Müller. Proceedings of the Krefeld Entomological Society, Vol., 1 (2013), pages 1 – 5

  • Schwere Zeiten für Brutvögel – Rund die Hälfte der Vogelarten unserer Felder und Wiesen nehmen im Bestand ab

    Schwere Zeiten für Brutvögel – Rund die Hälfte der Vogelarten unserer Felder und Wiesen nehmen im Bestand ab

    Die Vielfalt in der Vogelwelt schwindet. Insbesondere bislang häufige und weit verbreitete Singvogelarten wie Baumpieper und Stieglitz weisen negative Trends auf. Die jetzt veröffentlichte Studie „Vögel in Deutschland“ beleuchtet die Hintergründe dieser Bestandsrückgänge. „Die Arten der Agrarlandschaft bleiben weiterhin unsere Sorgenkinder“, erläutert Prof. Beate Jessel, Präsidentin des Bundesamtes für Naturschutz. „Rund die Hälfte der Vogelarten unserer Felder und Wiesen nehmen im Bestand ab. Besonders betroffen sind die am Boden brütenden Arten und solche, die sich von Kleininsekten ernähren.“ Dafür werden unter anderem die häufige und intensive Bodenbearbeitung sowie der starke Rückgang von Insekten verantwortlich gemacht. Bei der großen Gruppe der Kleininsekten und Spinnen fressenden Vogelarten zeigt sich ein markanter Anstieg der Bestandsrückgänge zwischen dem 25-[1988/90-2009] und dem 12-Jahreszeitraum [1998-2009]: Während bei Betrachtung des Bestandstrends über 25 Jahre etwa ein Drittel (inkl. leichter Abnahmen) der Arten einen Bestandsrückgang zeigt, sind es über den kürzeren Zeitraum fast die Hälfte.

    Die Vielfalt in der Vogelwelt schwindet. Insbesondere bislang häufige und weit verbreitete Singvogelarten wie Baumpieper und Stieglitz weisen negative Trends auf. Die jetzt veröffentlichte Studie „Vögel in Deutschland“ beleuchtet die Hintergründe dieser Bestandsrückgänge. „Die Arten der Agrarlandschaft bleiben weiterhin unsere Sorgenkinder“, erläutert Prof. Beate Jessel, Präsidentin des Bundesamtes für Naturschutz. „Rund die Hälfte der Vogelarten unserer Felder und Wiesen nehmen im Bestand ab. Besonders betroffen sind die am Boden brütenden Arten und solche, die sich von Kleininsekten ernähren.“ Dafür werden unter anderem die häufige und intensive Bodenbearbeitung sowie der starke Rückgang von Insekten verantwortlich gemacht. Bei der großen Gruppe der Kleininsekten und Spinnen fressenden Vogelarten zeigt sich ein markanter Anstieg der Bestandsrückgänge zwischen dem 25-[1988/90-2009] und dem 12-Jahreszeitraum [1998-2009]: Während bei Betrachtung des Bestandstrends über 25 Jahre etwa ein Drittel (inkl. leichter Abnahmen) der Arten einen Bestandsrückgang zeigt, sind es über den kürzeren Zeitraum fast die Hälfte.

    Quellen: Gemeinsame Pressemitteilung mit dem Dachverband Deutscher Avifaunisten und der Länderarbeitsgemeinschaft der Vogelschutzwarten, 17.02.16
    http://www.lifepr.de/pressemitteilung/bundesamt-fuer-naturschutz/Aktuelle-Studie-Schwere-Zeiten-fuer-Brutvoegel/boxid/576160
    http://www.bfn.de/fileadmin/BfN/monitoring/Dokumente/ViD2014_Internet_barrierefr.pdf

  • Influences of extreme weather, climate and pesticide use on invertebrates in cereal fields over 42 years

    Influences of extreme weather, climate and pesticide use on invertebrates in cereal fields over 42 years

    Cereal fields are central to balancing food production and environmental health in the face of climate change. Within them, invertebrates provide key ecosystem services. Using 42 years of monitoring data collected in southern England, we investigated the sensitivity and resilience of invertebrates in cereal fields to extreme weather events and examined the effect of long-term changes in temperature, rainfall and pesticide use on invertebrate abundance. Of the 26 invertebrate groups examined, eleven proved sensitive to extreme weather events. Average abundance increased in hot/dry years and decreased in cold/wet years for Araneae, Cicadellidae, adult Heteroptera, Thysanoptera, Braconidae, Enicmus and Lathridiidae. The average abundance of Delphacidae, Cryptophagidae and Mycetophilidae increased in both hot/dry and cold/wet years relative to other years. The abundance of all 10 groups usually returned to their long-term trend within a year after the extreme event. For five of them, sensitivity to cold/wet events was lowest (translating into higher abundances) at locations with a westerly aspect. Some long-term trends in invertebrate abundance correlated with temperature and rainfall, indicating that climate change may affect them. However, pesticide use was more important in explaining the trends, suggesting that reduced pesticide use would mitigate the effects of climate change.

    Cereal fields are central to balancing food production and environmental health in the face of climate change. Within them, invertebrates provide key ecosystem services. Using 42 years of monitoring data collected in southern England, we investigated the sensitivity and resilience of invertebrates in cereal fields to extreme weather events and examined the effect of long-term changes in temperature, rainfall and pesticide use on invertebrate abundance. Of the 26 invertebrate groups examined, eleven proved sensitive to extreme weather events. Average abundance increased in hot/dry years and decreased in cold/wet years for Araneae, Cicadellidae, adult Heteroptera, Thysanoptera, Braconidae, Enicmus and Lathridiidae. The average abundance of Delphacidae, Cryptophagidae and Mycetophilidae increased in both hot/dry and cold/wet years relative to other years. The abundance of all 10 groups usually returned to their long-term trend within a year after the extreme event. For five of them, sensitivity to cold/wet events was lowest (translating into higher abundances) at locations with a westerly aspect. Some long-term trends in invertebrate abundance correlated with temperature and rainfall, indicating that climate change may affect them. However, pesticide use was more important in explaining the trends, suggesting that reduced pesticide use would mitigate the effects of climate change.

    Source: Ewald JA et al. Global Change Biology (2015) 21, 3931–3950, doi: 10.1111/gcb.13026

  • Der dramatische Rückgang der Erdkröten im Gebiet Markwasen

    Der dramatische Rückgang der Erdkröten im Gebiet Markwasen

    1990 übernahm der Bund für Umwelt und Naturschutz Deutschland (BUND) von der Stadt die Betreuung der Amphibien-Population im Markwasen. Insbesondere auch die der Erdkröten. Trotz allen Bemühens mit Schutzeinrichtungen, Kröten-Tunnel und Beton-Leiteinrichtungen seitens der Stadt sowie zeitlich befristeten Straßensperrungen konnte der permanente Rückgang der “Hochzeiter” nie gestoppt werden. Von noch etwa 5600 Exemplaren im Jahr 1996 waren 2011 gerade mal 528 übrig geblieben. Nach diesem massiven Rückgang war der BUND schon vor vier Jahren an die Stadt herangetreten und hatte Vorschläge zur Verbesserung der Amphibiensituation unterbreitet. Ein örtlicher Termin fand statt, dem aus finanziellen Gründen aber keine Taten folgten.

    1990 übernahm der Bund für Umwelt und Naturschutz Deutschland (BUND) von der Stadt die Betreuung der Amphibien-Population im Markwasen. Insbesondere auch die der Erdkröten. Trotz allen Bemühens mit Schutzeinrichtungen, Kröten-Tunnel und Beton-Leiteinrichtungen seitens der Stadt sowie zeitlich befristeten Straßensperrungen konnte der permanente Rückgang der “Hochzeiter” nie gestoppt werden. Von noch etwa 5600 Exemplaren im Jahr 1996 waren 2011 gerade mal 528 übrig geblieben. Nach diesem massiven Rückgang war der BUND schon vor vier Jahren an die Stadt herangetreten und hatte Vorschläge zur Verbesserung der Amphibiensituation unterbreitet. Ein örtlicher Termin fand statt, dem aus finanziellen Gründen aber keine Taten folgten.

    Quelle: Reutlinger Nachrichten, 22.07.2015
    http://www.swp.de/reutlingen/lokales/reutlingen/Dramatischer-Rueckgang;art5674,3344613