Boerenlandvogels – WP

Auteur: Henk Tennekes

  • Prairie grouse are exposed to neonicotinoids

    Prairie grouse are exposed to neonicotinoids

    Sharp-tailed grouse and prairie chicken hunters can again this year voluntarily submit samples for study by the Minnesota Department of Natural Resources. Ongoing DNR research is assessing prairie grouse exposure to chemicals called neonicotinoids. These are pesticides that, once applied, can move throughout a plant. Neonicotinoids are commonly applied to seeds before planting.

    “We’re into our third year of this study assessing whether prairie grouse have been exposed to neonicotinoids by eating treated seeds or other ways,” said Charlotte Roy, DNR grouse project leader.

    Thus far, 89 percent of 46 sharptailed grouse livers and 67 percent of 27 greater prairie-chicken livers collected have tested positive for at least one neonicotinoid. This is the final year planned for hunter-harvested sample collection.

    Hunters can voluntarily submit whole frozen liver, breast muscle tissue, or entire carcasses from harvested sharp-tailed grouse and prairie chickens in zip-close type bags, along with the location where the bird was harvested (GPS coordinates preferred). GPS locations and personal data will not be made public.

    Samples should be stored frozen in a sealed plastic bag after harvest and dropped off at a local DNR wildlife office by appointment during regular business hours. Visit mndnr.gov/contact/locator.html to find a local office.

    Funding for the project is provided by the Minnesota Environment and Natural Resources Trust Fund as recommended by the Legislative-Citizen Commission on Minnesota Resources. More information about grouse hunting is available at mndnr.gov/hunting/grouse.

    Source: Northland Press, September 20, 2017
    http://www.northlandpress.com/DNRgrouse91917.html

  • Jean-Marc Bonmatin calls for a ban on neonicotinoid insecticides

    Jean-Marc Bonmatin calls for a ban on neonicotinoid insecticides

    Neonicotinoid pesticides pose severe threats to ecosystems worldwide, according to new information contained in an update to the world’s most comprehensive scientific review of the ecological impacts of systemic pesticides. The Task Force on Systemic Pesticides (TFSP) released the second edition of its Worldwide Integrated Assessment of the Effects of Systemic Pesticides on Biodiversity and Ecosystems today in Ottawa, Canada. It synthesizes more than 500 studies since 2014, including some industry-sponsored studies. The review also considered fipronil, a closely related systemic pesticide used in Europe.

    Neonics are toxic even at very low doses. They are water soluble and very persistent (i.e., do not readily degrade) in soil, resulting in sustained and chronic exposure in terrestrial and aquatic environments. Extensive and routine application of neonics in agriculture is causing large-scale environmental contamination and a significant threat to biodiversity.

    Neonics, which are linked to the steep decline of bees also have the potential to contaminate our food systems. A closely related systemic pesticide, fipronil, is currently at the center of a growing food safety scandal in Europe after high levels of the toxic insecticide were detected in egg products sold in 15 EU states, plus Switzerland and Hong Kong. Millions of eggs have been recalled from shops and warehouses across Europe out of concerns that contaminated eggs pose a serious safety risk to consumers.

    The updated assessment confirms that neonics have major impacts and represent a worldwide threat to biodiversity, ecosystems and ecosystem services. First introduced in the 1990s, neonics are now the most widely used insecticides in the world. Agricultural applications include seed treatments, soil treatments, foliar sprays and turf products. Neonics are also used in forestry, flea treatments for pets and domestic and commercial lawn-care products.

    “Today’s findings reiterate the need to stop massive uses of systemic pesticides, including most urgently their prophylactic use in seed treatment,” said Jean-Marc Bonmatin, research scientist at France’s Centre National de la Recherche Scientifique and TFSP vice-chair. “The use of these pesticides runs contrary to environmentally sustainable agricultural practices. It provides no real benefit to farmers, decreases soil quality, hurts biodiversity and contaminates water, air and food. There is no longer any reason to continue down this path of destruction.”

    The report is composed of three papers reviewing new data on the mode of action, metabolism, toxicity and environmental contamination of neonicotinoids and fipronil; the lethal and sublethal effects of neonicotinoids and fipronil on organisms and their impacts on ecosystems; and the efficacy of neonicotinoids and fipronil in agriculture and alternative approaches to pest control.

    “Only a tiny fraction of pesticide use serves its purpose to fight pests. Most simply contaminates the environment with extensive damage to non-target organisms,” said Faisal Moola, an adjunct professor of ecology at the University of Toronto.

    In 2013, the European Union imposed a moratorium on certain uses of imidacloprid, clothianidin and thiamethoxam on bee-attractive crops, and is now considering a proposal to extend this moratorium. France’s new biodiversity law includes a provision to ban all neonics starting in September 2018.

    “Overall, the global experiment with neonics is emerging as a clear example of pest-control failure,” Bonmatin said. “Governments around the world must follow the lead of countries like France to ban neonics and move toward sustainable, integrated pest management models, without delay.”

    The TFSP’s 2017 update will be published in a forthcoming edition of the scientific journal Environmental Science and Pollution Research.

    Source: Business Scoop, 20 September 2017
    http://business.scoop.co.nz/2017/09/20/threatening-ecological-impacts-from-neonicotinoid-pesticides/

  • Jean-Marc Bonmatin pleit voor een verbod op de neonicotinoïden

    Jean-Marc Bonmatin pleit voor een verbod op de neonicotinoïden

    Neonicotinoide pesticiden (neonics) vormen een grote bedreiging voor de ecosystemen wereldwijd. Dat blijkt opnieuw uit een geactualiseerde uitgave van ’s werelds meest uitgebreide wetenschappelijke evaluatie van de ecologische gevolgen van systemische pesticiden. De Task Force on Systemic Pesticides (TFSP) publiceerde in Ottowa, Canada de 2e editie van de Worldwide Integrated Assessment of the Effects of Systemic Pesticides on Biodiversity and Ecosystems. Het omvat meer dan 500 studies sinds 2014, waarvan ook enkele door de industrie gesponsorde studies. De evaluatie behandelt ook fipronil, een aan de systemische pesticide verwant bestrijdingsmiddel gebruikt in Europa.

    Neonics zijn giftig, zelfs in hele kleine hoeveelheden. Zij lossen gemakkelijk op in water en zijn hardnekkig aanwezig (zij breken niet makkelijk af), hetgeen resulteert in langdurige en hardnekkige aanwezigheid in vaste en vloeibare omgeving. Langdurig en routinematig gebruik van neonics in de landbouw veroorzaakt grootschalige aantasting van ons milieu en vormt een grote bedreiging voor onze biodiversiteit.

    Neonics, die onder meer in verband staan met de forse daling van de bijenstand, kunnen ook ons voedingssysteem aantasten. Een nauw verwante systemische pesticide, fipronil, staat momenteel centraal in het groeiende schandaal met betrekking tot de voedselveiligheid in Europa, nadat overmatige niveaus van dit giftige bestrijdingsmiddel was teruggevonden in ei-producten verkocht in 15 EU landen alsmede in Zwitserland en Hong Kong. Miljoenen kippeneieren zijn inmiddels teruggehaald uit de schappen van winkels in geheel Europa, vanwege het gevaar dat deze eieren een serieus risico voor de voedselveiligheid opleverden.

    De geactualiseerde uitgave bevestigt dat neonics een wereldwijde bedreiging vormen voor de biodiversiviteit en onze ecosystemen. Neonics, in 1990 op de markt geïntroduceerd, zijn de meest voorkomende en gebruikte pesticiden in de wereld. Landbouwkundige toepassingen ervan zijn onder meer in zaden en grondoppervlak. Neonics worden ook gebruikt in de bosbouw, in grasonderhoud en voor honden (tegen vlooien).

    “De uitkomsten van de onderzoeken bevestigen nogmaals de noodzaak om de toepassing van systemische pesticiden op uitgebreide schaal te verbieden, inclusief de urgente beëindiging van het profylactische gebruik in zaden”, zegt Jean-Marc Bonmatin, wetenschappelijk analist bij het vooraanstaande Franse onderzoeksinstituut “Centre National de la Recherche Scientifique” en tevens vice-voorzitter van de TFSP. “Het gebruik van deze pesticiden is strijdig met een milieu vriendelijk en duurzaam landbouwgebruik. Het helpt de boeren niet, het verslechtert de kwaliteit van de bodem, het tast de biodiversiteit aan en het besmet water, lucht en voedsel. Er is geen reden om op deze weg van verdere destructie door te gaan.”

    Het rapport is samengesteld uit drie hoofdstukken, die het navolgende behandelen, t.w. de beschrijving van nieuwe data wat betreft de werking, metabolisme, giftigheid en besmetting van het milieu van en door neonicotinoiden en fipronil; de lethale en sub-lethale effecten van neonicotinoiden en fipronil op organismen en hun inwerking op ecosystemen; en de doeltreffendheid van neonicotionoiden in de landbouw alsook de alternatieve mogelijkheden voor bestrijding van schadelijk organismen.

    “Enkel een zeer klein deel van de systemische pesticiden werkt uiteindelijk als bestrijdingsmiddel. Het overgrote deel vergiftigt eenvoudigweg het milieu en brengt grote schade toe aan organismen waarop het niet voorzien was, verklaarde Prof. Faisal Moola, adjunct-professor in Ecologie aan de de Universiteit van Toronto.

    In 2013 heeft de Europese Unie een tijdelijk verbod afgekondigd op het specifieke gebruik van imidacloprid, clothianidin en thiamethoxam in landbouwgewassen, die veelvuldig door bijen worden bezocht, en de EU overweegt nu om dit verbod te verlengen. De nieuwe Franse wetgeving met betrekking tot biodiversiteit omvat onder meer een verbod op het gebruik van alle neonics ingaande September 2018.

    “Het globale experiment met neonics als bestrijdingsmiddel is een duidelijke mislukking” zegt Bonmatin. “Overheden wereldwijd moeten het voorbeeld van Frankrijk volgen om neonics te verbieden en alternatieve en duurzame bestrijdingsmogelijkheden te ondersteunen, zonder enig uitstel!”

    De TFSP’s 2017 update zal worden gepubliceerd in de eerstvolgende editie van het wetenschappelijke tijdschrift Environmental Science and Pollution Research.

    De Task Force on Systemic Pesticides (tfsp.info), is een internationale groep van onafhankelijke wetenschappers verenigd binnen de International Union for Conservation of Nature (IUCN), en is de reactie van de wetenschappelijke wereld op de wereldwijde zorg omtrent de gevolgen van het gebruik van neonicotinoide bestrijdingsmiddelen op het milieu en de ecosystemen.

    In 2015 heeft de TFSP het eerste uitgebreide wetenschappelijke rapport gepubliceerd over de gevolgen van het gebruik van neonicotinoide pesticiden, geheten de Worldwide Integrated Assessment of the Effects of Systemic Pesticides on Biodiversity and Ecosystems (WIA).

    Dit uitgebreide rapport omvatte meer dan 1,100 peer-reviewed studies alsmede data van producenten. Het rapport toonde duidelijk de schade aan voor honingbijen en een groot aantal andere insecten, die aan de basis van ons voedingssysteem staan zoals een groot aantal van andere nuttige soorten, zoals aan water gebonden insecten aan de basis van de voedselketen, ongewervelden in de bodem zoals regenwormen, en vogelsoorten (cascade effect).

    Neonicotionoide pesticiden (“Neonics”) zijn op nicotine gebaseerde insecticiden, die het centrale zenuwstelsel van insecten aantasten . Zij worden systemische pesticiden genoemd, waarmee bedoeld wordt dat zij door de plant opgenomen worden en hun weg vinden naar alle delen daarvan –de wortels, stengels, bladeren, bloemen, alsook stuifmeel en nectar. Neonics zijn giftig, zelfs in de kleinst mogelijke doses. Zij zijn in water oplosbaar en worden nauwelijks afgebroken in de bodem. Daardoor brengt hun wijdverbreide en routinematig gebruik milieuvervuiling op grote schaal te weeg met het verlies van vele dier- en plantensoorten, waardoor zij een grote bedreiging vormen voor de ons omringende ecosystemen.

    Bron: Duurzaam Nieuws, 19-09-17
    https://www.duurzaamnieuws.nl/neonicotinoiden-en-fipronil-vormen-systemische-bedreiging-voor-bijen-en-mensen/

  • Die Schmetterlinge fliegen nicht mehr

    Die Schmetterlinge fliegen nicht mehr

    Vom sommerlichen Brummen und Summen auf den Wiesen ist nur ein schwaches Echo geblieben. Die Insekten sind verstummt. Umso lauter schlägt der Kirchheimer Vogelkundler Wulf Gatter Alarm. Der Wissenschaftler führt an seiner Beobachtungsstation am Randecker Maar nicht nur Buch über die alljährlich nach Süden fliegenden Vögel, sondern dokumentiert auch seit dem Jahr 1972 den herbstlichen Zug der Schmetterlinge und Schwebfliegen. „Was wir hier am Albrand feststellen, ist eine dramatische Entwicklung“, sagt er. Noch dramatischer sei allerdings, dass das Sterben offensichtlich niemanden interessiere. Bisher hat der gefühlte Verschmutzungsgrad der Windschutzscheibe am Auto herhalten müssen, wenn es darum gegangen ist, das Verschwinden der Insekten zu belegen. Gatter kann die gefühlte Wahrnehmung mit harten Zahlen untermauern. „Früher sind hier im Beobachtungszeitraum jeden Tag weit mehr als 1000 Kohlweißlinge vorbeigeflogen. Wenn es jetzt noch 20 sind, dann war es ein guter Tag“, sagt er. Von den rund 400 ziehenden Tagpfauenaugen, die das Beobachtungsteam an dem natürlichen Geländeeinschnitt der Schwäbischen Alb unweit des Weilers Bissingen-Ochsenwang noch vor wenigen Jahren registriert hat, ist gerade mal ein verirrter Falter übrig geblieben.

    Doch nicht nur die Schmetterlinge sind verschwunden. Auch die Schwebfliegen, die in mehreren Generationen über die Alpen bis nach Nordafrika und wieder zurück fliegen, machen sich rar. Früher seien pro Tag bis zu 1500 der Zuginsekten in den eigens dafür installierten Reusen gefangen worden, sagt Gatter. Seit zwei Jahren lohne sich der Aufbau der Reusen und die Auswertung der Fänge nicht mehr.

    Die Fliege, die auf der Stelle schweben und bei Gefahr blitzschnell davonschießen kann, gilt als eine wichtige Bestäuberin auch von Nutzpflanzen. Gatter geht davon aus, dass den Insekten die Neonicotinoide zu schaffen machen. Die in Pflanzenschutzmitteln enthaltenen Substanzen stehen auch in dem Verdacht, den Orientierungssinn der Honigbiene so weit zu schädigen, dass die Bienen nicht mehr in den Stock zurückfinden.„Bienen und Schwebfliegen bedienen sich bei den gleichen Wirtspflanzen. Es liegt auf der Hand, dass es da einen Zusammenhang gibt“, sagt Gatter.

    Mit der Einschätzung „auf der Hand liegen“ kann die Wissenschaft nichts anfangen. Immerhin aber wird das Insektensterben in Fachkreisen inzwischen als „ganz heißes Thema“ gehandelt. Das sagt Dr. Hossein Rajaei Shoorcheh, der sich am Naturkundemuseum Stuttgart mit dem Fachgebiet Lepidoptera, der Schmetterlingsforschung, beschäftigt. „Wir können zwar die Beobachtungen bestätigen, aber es gibt in ganz Europa keine publizierten wissenschaftlichen Untersuchungen zu diesem Themenbereich“, bedauert der Stuttgarter Wissenschaftler.

    Seinen Worten zufolge mangelt es vor allem an der Datengrundlage. Die aber könnte der Vogel- und Schmetterlingsbeobachter von der Schwäbischen Alb liefern. „Wir haben hier am Randecker Maar über die Jahre nicht nur rund 20 Millionen Zugvögel erfasst, sondern, nach wissenschaftlichen Kriterien, auch weit mehr als 100 000 Schmetterlinge“, sagt Wulf Gatter. Sieben Jahre lang sind auf der Hochfläche der Schwäbischen Alb auch Lichtfallen aufgestellt gewesen. Dabei konnten 200 Arten von Eulen (Noctuidae) und 90 Arten von Spinnern und Schwärmern (Bombyces und Sphinges) nachgewiesen werden. „Wir haben viel statistisches Material, aber kein Geld, es auszuwerten“, sagt Gatter, der von 1990 bis 2008 das ökologischen Lehrrevier der Landesforstverwaltung Baden-Württemberg im Lenninger Tal geleitet hat und der für seine Pionierarbeit bei der Erforschung des Zugverhaltens der Vögel mittlerweile schon mit zwei Ehrendoktor-Titeln ausgezeichnet worden ist. Die Forschungsstation Randecker Maar ist von ihm gegründet worden und wird ehrenamtlich betrieben. Der Standort gilt als ideal: Die Vögel und Insekten kommen aus dem Albvorland an und müssen auf kurze Distanz einen Höhenunterschied von 450 Metern überwinden. Die Station liegt in 773 Meter Höhe in einem Trichter, der den Zug von Vögeln und Insekten auf das Maar zuleitet.

    Quelle:
    Stuttgarter Nachrichten, 13.09.17
    http://www.stuttgarter-nachrichten.de/inhalt.kirchheimer-vogelkundler-schlaegt-alarm-die-schmetterlinge-fliegen-nicht-mehr.0b9a8d77-2833-4e40-9bbe-637bf815b9b2.html

  • Toekomst Nederlandse platteland: bloemrijk of gifgroen?

    Toekomst Nederlandse platteland: bloemrijk of gifgroen?

    De discussie over het nieuwe Europese landbouwbeleid is volop losgebarsten. De uitkomst zal doorslaggevend zijn voor de toekomst van de natuur in Europa, zeker in Nederland waar landbouw en natuur nauw met elkaar zijn verbonden. Op zaterdagmiddag 23 september organiseert de Heimans en Thijsse Stichting een symposium over de toekomst van het Nederlandse platteland en het nieuwe landbouwbeleid. Recent onderzoek op 1500 bedrijven verspreid over heel Europa, heeft laten zien dat de hoeveelheid bestrijdingsmiddelen die de boer gebruikt de meeste invloed heeft op het aantal soorten vogels en insecten dat in akkerbouwgebieden voorkomt. In Nederland is sinds 1960 het aantal broedvogels in het agrarische gebied met drie kwart afgenomen. Onderzoek op 63 locaties in het westelijke deel van Duitsland liet zien dat sinds 1986 de biomassa van vliegende insecten met 80 tot 90 procent is afgenomen, terwijl in Rothamsted in het Verenigd Koninkrijk een nauwe relatie werd aangetoond tussen de afname van insecten en het steeds kleinere aantal broedvogels. Dat is ook niet verwonderlijk, omdat vrijwel alle vogels hun jongen grootbrengen met insecten.

    De enige manier om de natuur een echte toekomst te geven is om de desastreuze invloed van de landbouw aanzienlijk terug te brengen. Dat is één van de belangrijkste uitdagingen voor het nieuwe Gemeenschappelijke Landbouwbeleid in Europa dat in 2020 van start moet gaan. De vraag die daarmee nauw samenhangt is: hoeveel oppervlakte willen we in de toekomst voor landbouw reserveren? Die vraag wordt steeds dringender, omdat we in de toekomst veel meer ruimte nodig hebben voor wateropvang en recreatie, terwijl een duurzame toekomst voor natuur alleen mogelijk is bij voldoende oppervlakte natuurgebied. De bijdrage die de landbouw levert aan de werkgelegenheid is sinds de jaren vijftig afgenomen van zo’n 15% tot nauwelijks 2%. Er zijn slechts enkele bedrijfstakken die een behoorlijke bijdrage leveren aan de Nederlandse economie.

    De grote vraag is hoe het Nederlandse platteland eruit zal zien over vijftig jaar. Kunnen we een landbouw ontwikkelen zonder desastreuze effecten op landschap en natuur? En natuurlijk: wie moet er gaan betalen: de natuur, de boer of wij als consument?

    Bovenstaande vragen komen ter sprake op het Heimans en Thijsse Symposium ‘Bloemrijk of Gifgroen?’ dat gaat over de toekomst van het Nederlandse platteland en het nieuwe landbouwbeleid. Het symposium vindt plaats op zaterdagmiddag 23 september in Utrecht. Als prikkelende sprekers en muzikanten zullen optreden: Theunis Piersma en Sytze Pruiksma (Kening fan ‘e Greide), Krijn Poppe (Wageningen Economic Research), Bas Eickhout (Europarlementariër GroenLinks) en Titia Wolterbeek (SoortenNL en De Vlinderstichting).

    Bron: Nature Today, 15-09-17
    https://www.naturetoday.com/intl/nl/nature-reports/message/?utm_source=newsletter&utm_medium=e-mail&utm_campaign=user-mailing&msg=23702

  • Britain’s seabird colonies face catastrophe

    Britain’s seabird colonies face catastrophe

    Bempton Cliffs bird reserve was in fine fettle last week. The last of its population of puffins (Fratercula arctica) had departed for the winter a few weeks earlier, while its thousands of young gannets (Morus bassanus) were still being cared for by their parents on the chalk cliffs of the East Yorkshire nature site. For good measure, kittiwakes (Rissa tridactyla), cormorants (Phalacrocorax carbo) and fulmars (Fulmarus glacialis) were also bathing in the sunshine. It was a comforting sight for any birdwatcher but this benign picture was in stark contrast to many other bird reserves in Britain. Our populations of seabirds – arctic skuas (Stercorarius parasiticus), arctic terns (Sterna paradisaea) and kittiwakes – are in freefall. And, in some cases, the numbers are dire.

    One example of the devastating losses is found on St Kilda, one of the most significant seabird colonies in the North Atlantic. On this rocky outpost, there has been a 99% reduction in kittiwake nests since 1990. Last year only one pair bred in all the monitored sites on the island, and that single chick died. Yet in the middle of the last century these distinctive dark-eyed gulls thrived across the island. In addition, the kittiwake colony at Marwick Head on Orkney was once a noisy, bustling home to thousands of kittiwakes but is today deserted.

    Similarly, Fair Isle puffins, with their large pale cheeks and brightly-coloured bills, have dropped in numbers from 20,000 to 10,000 over the past 30 years, while on Orkney and Shetland guillemots have also halved in number with several colonies disappearing. Fulmars, arctic skuas and arctic terns have also suffered massive losses. Added together, these statistics indicate that, in the past 25 years, Scotland may have lost almost half its breeding seabird population.

    A catastrophe is unfolding. The UK is an internationally important site for seabirds, is home to most of the world’s Manx shearwaters, gannets and great skuas, and has significant colonies of many other key seabirds such as the Atlantic puffin. Yet the government has resolutely declined to fund a new national census in the wake of those organised in 1970, 1985 and 2000 and which it is supposed to instigate every 15 years.

    Source: The Guardian, 20 August 2017
    https://www.theguardian.com/environment/2017/aug/20/seabird-colonies-face-catatstrophe-gannets-puffins-food-supply

  • Canada’s wildlife are in trouble

    Canada’s wildlife are in trouble

    The Living Planet Report Canada, published today, is the most comprehensive synthesis of Canadian wildlife population trends ever conducted. It shows that on average from 1970 to 2014, half of monitored vertebrate wildlife species in the study suffered population declines. Of those, average decline is 83 per cent since 1970. The picture is also worrisome for Canada’s federally protected species. Since 2002, when the Species at Risk Act became law, federally listed at-risk wildlife populations declined by 28 per cent, the report shows. Even with protections, the rate of decline for protected at-risk wildlife appears to be increasing to 2.7 per cent per year, compared with 1.7 per cent per year in the period 1970 to 2002.

    KEY FINDINGS

    Mammals: Populations dropped 43 per cent.
    Amphibians and reptiles: Populations dropped 34 per cent.
    Fish: Populations declined by 20 per cent.
    Birds: While some groups of birds are showing signs of recovery, others aren’t faring as well. Monitored populations of grassland birds dropped 69 per cent, aerial insectivores fell 51 per cent, and shorebird populations declined by 43 per cent.

    REGIONAL FINDINGS

    Atlantic region: Atlantic marine fish populations fell 38 per cent.
    Central region: Amphibian and reptile populations declined 16 per cent.
    Looking just at Lake Ontario, fish populations declined 32 per cent, on average, between 1992 and 2014.
    Prairie region: Grassland bird populations declined 55 per cent.
    Pacific region: Freshwater populations (birds, mammals, fish, amphibians and reptiles that live in or depend on freshwater ecosystems) declined 14 per cent.

    Source: Markets Insider, September 14, 2017
    http://markets.businessinsider.com/news/stocks/Significant-Canadian-wildlife-declines-revealed-in-new-WWF-Canada-studyMammal-bird-fish-amphibian-and-reptile-population-losses-captured-in-Living-Planet-Report-Canada-1002368852

  • Pheasant counts decline in North Dakota

    Pheasant counts decline in North Dakota

    R.J. Gross is upland game management biologist for North Dakota Game and Fish, and said a roadside pheasant survey shows that total pheasants (Phasianus colchicus) observed per 100 miles are down 61 percent from last year. Brood observations, meanwhile, were down 63 percent and average brood size was down 19 percent. The survey is based on 279 survey runs made along 103 brood routes across North Dakota.

    “Brood data suggests very poor production this spring when compared to 2016, which results in less young birds added to the fall population,” Gross said.

    In northwestern North Dakota, pheasants are down 72 percent from last year, with broods down 76 percent. Observers recorded three broods and 24 birds per 100 miles. The average brood size was 5.2.

    Source: Williston Herald, September 13, 2017
    http://www.willistonherald.com/news/pheasant-counts-decline/article_e7061f5c-9829-11e7-a8c4-efa6ceb40356.html

  • Die Population des westlichen Monarchfalters in Amerika ist dramatisch geschrumpft

    Die Population des westlichen Monarchfalters in Amerika ist dramatisch geschrumpft

    Eine der größten Tierwanderungen könnte womöglich bereits in wenigen Jahren für immer vorbei sein: US-Wissenschafter stellten fest, dass die Population des westlichen Monarchfalters in Amerika dramatisch geschrumpft ist. Setzt sich der Trend fort, könnte es diese Schmetterlingsart zumindest an der Westküste der USA nicht mehr lange geben. Jedes Jahr wandern mehrere Millionen Monarchfalter vom Osten der Vereinigten Staaten in ihr Winterquartier im mexikanischen Hochland. Im Westen der USA verbringen die Schmetterlinge aus den Bundesstaaten Arizona, Nevada, Oregon, Washington, Idaho und Utah die kalte Jahreszeit dagegen in Kalifornien, wo sich noch in den 1980er-Jahren alljährlich etwa zehn Millionen Tiere versammelt haben. Nun berichten Biologen um Cheryl Schultz von der Washington State University Vancouver, dass der Bestand der westlichen Monachfalter (Danaus plexippus) mittlerweile auf kaum 300.000 Exemplare geschrumpft ist. Ein Waldbrand würde reichen Die Wissenschafter befürchten, dass der geringe Bestand eine große Bedrohung für die Weiterexistenz des westlichen Monarchfalters bedeutet: Ein ausgedehnter Waldbrand im Winterquartier etwa würde ausreichen, die Population gänzlich auszulöschen, schreiben Schultz und ihre Kollegen im Fachjournal “Biological Conservation”. Darüber hinaus bot ihre große Zahl in der Vergangenheit einen wirksamen Schutz gegen Fressfeinde. Nimmt ihre Dichte ab, sind die einzelnen Tiere umso gefährdeter. Die Ursachen für den massiven Rückgang des westlichen Monarchfalters sind vorerst noch unklar. Die Wissenschafter vermuten allerdings, dass Pestizide in der Landwirtschaft den Futterpflanzen der Schmetterlingsraupen aus der Gruppe der Hundsgiftgewächsen allmählich den Garaus machen. Da auch die östlichen Monarchfalter massiv gefährdet sind, könnte laut Schultz der Gesamtbestand der Spezies in wenigen Jahrzehnten verschwunden sein.

    Quelle: Der Standard, 13.09.17
    https://derstandard.at/2000063989995/Naturwunder-koennte-bald-fuer-immer-verschwunden-sein

  • Insektensterben und die Folgen: Vögel fallen tot vom Himmel, Millionen tote Fische

    Insektensterben und die Folgen: Vögel fallen tot vom Himmel, Millionen tote Fische

    Auch in Schweden gibt es nun ein mysteriöses Vogelsterben. In der kleinen Stadt Falköping in Südschweden seien rund 50 bis 100 Vogelkadaver auf einer Straße gefunden worden, berichteten lokale Medien. Unterdessen wurden in den USA weitere 500 tote Vögel entdeckt. Man habe die verendeten Tiere nahe der Ortschaft Pointe Coupee im Bundesstaat Louisiana gefunden, berichteten lokale Medien. Die Kadaver seien am Montag auf einer Landstraße gelegen. Rund 500 Kilometer nördlich von Pointe Coupee waren in der Silvesternacht im Städtchen Beebe im Bundesstaat Arkansas rund 5.000 Vögel, vor allem Rotschulterstärlinge, vom Himmel gestürzt. Der Ornithologe Anders Wirdheim verwies darauf, dass es sich auch bei den jüngsten, in den USA beobachteten Fällen von Vogelmassensterben jeweils um Vogelarten gehandelt hatte, die in großen Gruppen gemeinsam übernachten. Ein Sprecher der Jagd- und Fischereikommission betonte, es sei nicht das erste Mal, dass es Vögel vom Himmel „regne“. In einem anderen Fall seien rund zwei Dutzend Vögel tot vom Himmel gefallen. Während eines schweren Gewitters habe eine Reihe von Blitzen die Bewohner einer Nachbarschaft aufmerksam gemacht – „und wenige Sekunden später begann es Enten vom Himmel zu regnen“, so der Sprecher der Kommission.

    Rätselraten bereitet in Arkansas auch ein Fischsterben: Bereits am vergangenen Donnerstag waren rund 200 Kilometer von Beebe entfernt in einem Fluss etwa 100.000 tote Fische entdeckt worden. Massives Fischsterben komme jedes Jahr vor, zitierten Medien Keith Stephens von der Wild- und Fischbehörde in Arkansas. Aber ein derartiger Umfang sei ungewöhnlich. Die toten Fische waren auf einem rund 30 Kilometer langen Abschnitt des Arkansas River gefunden worden – auf der Wasseroberfläche und am Ufer. Indes wurden auch in Maryland geschätzte zwei Millionen tote Fische entdeckt. Die toten Augenfleck-Umbern und Atlantischen Menhaden waren in der Chesapeake Bay entdeckt worden, der größten Flussmündung in den USA.

    Quelle: ORF, 05.01.11
    http://orf.at/stories/2034673/2034664/