Boerenlandvogels – WP

Amfibie: Algemeen

  • Amphibian declines: an immunological perspective

    Amphibian declines: an immunological perspective

    Many, but not all, amphibian populations have been declining on all six continents on which they live. Although habitat destruction, direct application of toxicants, and introduction of predators/competitors are obvious causes of amphibian declines, many amphibians are dying of infectious diseases in relatively pristine habitats on several continents. In this paper, we review the patterns of these disease outbreaks and the characteristics of amphibian immune systems. Hypotheses are presented to explain the apparent susceptibility of amphibians to these pathogens. Natural and man-made factors that can alter amphibian immune responses to pathogens are discussed. Additional research is needed on the biology of the specific pathogens, the pattern of immune responses they elicit, and the nature of environmental stressors that may increase susceptibility to infectious disease.

    Many, but not all, amphibian populations have been declining on all six continents on which they live. Although habitat destruction, direct application of toxicants, and introduction of predators/competitors are obvious causes of amphibian declines, many amphibians are dying of infectious diseases in relatively pristine habitats on several continents. In this paper, we review the patterns of these disease outbreaks and the characteristics of amphibian immune systems. Hypotheses are presented to explain the apparent susceptibility of amphibians to these pathogens. Natural and man-made factors that can alter amphibian immune responses to pathogens are discussed. Additional research is needed on the biology of the specific pathogens, the pattern of immune responses they elicit, and the nature of environmental stressors that may increase susceptibility to infectious disease.

    Source:
    Cynthia Carey et al. (1999) Developmental and Comparative Immunology 23, 459-472 (attached)

  • Reptile extinctions mirror those of amphibians, say scientists

    Reptile extinctions mirror those of amphibians, say scientists

    The severe global extinction crisis facing amphibian populations around the world may be mirrored in reptiles like snakes, lizards, turtles and crocodiles. A scientific study cites evidence that recent scientific research into amphibian declines far outweighs research into reptile declines, even though both groups of species may be facing a similar extinction threat. In May 2008, studies commissioned by the European Commission and carried out by IUCN, found that Europe’s reptiles and amphibians were in similar degrees of trouble. 22.9% of Europe’s native amphibian species were categorised as threatened with extinction, and 19.4% of reptiles. The study also reported that 4.3% of reptile species in Europe were listed as Critically Endangered, the most serious of the Red List categories. This is double the number of amphibians in the same category. “It is increasingly clear that amphibians are not alone in facing a major biodiversity crisis,” said lead author Professor Trevor Beebee of the University of Sussex. “Other groups of ‘cold blooded’ vertebrates, notably reptiles and freshwater fishes, are in the same boat.”

    The severe global extinction crisis facing amphibian populations around the world may be mirrored in reptiles like snakes, lizards, turtles and crocodiles. A scientific study cites evidence that recent scientific research into amphibian declines far outweighs research into reptile declines, even though both groups of species may be facing a similar extinction threat. In May 2008, studies commissioned by the European Commission and carried out by IUCN, found that Europe’s reptiles and amphibians were in similar degrees of trouble. 22.9% of Europe’s native amphibian species were categorised as threatened with extinction, and 19.4% of reptiles. The study also reported that 4.3% of reptile species in Europe were listed as Critically Endangered, the most serious of the Red List categories. This is double the number of amphibians in the same category. “It is increasingly clear that amphibians are not alone in facing a major biodiversity crisis,” said lead author Professor Trevor Beebee of the University of Sussex. “Other groups of ‘cold blooded’ vertebrates, notably reptiles and freshwater fishes, are in the same boat.”

    Source: Wildlife Extra News, October, 2009
    http://www.wildlifeextra.com/go/news/reptile-research.html#cr

  • The Decline of Asian Frogs

    The Decline of Asian Frogs

    It may be hard to believe it but in the world’s most populated continent, amphibians are quickly losing their grasp and are in danger of disappearing at an incredibly accelerated rate. It is estimated that 40% of the global amphibian population is currently in danger of becoming extinct, with more than 2,000 species currently considered “threatened”, “endangered” or “vulnerable” under the International Union for Conservation of Nature (IUCN)’s Red List of Threatened Species. Among these animals, frog species are especially being hit hard; and nowhere is this more apparent than in Asia, where many species are drifting closer and closer towards extinction long before they are properly identified, studied and provided protection.

    It may be hard to believe it but in the world’s most populated continent, amphibians are quickly losing their grasp and are in danger of disappearing at an incredibly accelerated rate. It is estimated that 40% of the global amphibian population is currently in danger of becoming extinct, with more than 2,000 species currently considered “threatened”, “endangered” or “vulnerable” under the International Union for Conservation of Nature (IUCN)’s Red List of Threatened Species. Among these animals, frog species are especially being hit hard; and nowhere is this more apparent than in Asia, where many species are drifting closer and closer towards extinction long before they are properly identified, studied and provided protection.

    All across the continent, amphibians are being wiped out at such a fast rate that conservation efforts can hardly keep pace with their shrinking numbers. “These creatures are disappearing before we even know they exist,” explained Bruce Waldman, an associate professor at Seoul National University in Korea. Such is the problem, and researchers fear that frog populations in Asia will disappear before they are given a fighting chance to survive. “These are living jewels—but we don’t even know how many we have, and we are not saving them,” said Waldman.

    Read more: http://greenanswers.com/news/290620/decline-asian-frogs#ixzz2GzzH2AIz

  • The streams have gone silent in Panama. The frogs are gone

    The streams have gone silent in Panama. The frogs are gone

    In what may be the greatest disease-driven loss of biodiversity in recorded history, hundreds of frog species around the world are facing extinction. Frogs in the western United States are threatened, and Australia, Europe, Latin America and the Caribbean have been especially hard hit. Central American countries such as Panama are suffering a catastrophic decline. The villain is a rather extraordinary fungus, an amphibian version of a case of athlete’s foot from hell, with an impossible name, Batrachochytrium dendrobatidis , which scientists call “Bd,” a virulent, lethal fungus that has spread around the globe. It is like a cheesy horror movie, but real. The little victims? Their pores clog, and they die of a heart attack.

    In what may be the greatest disease-driven loss of biodiversity in recorded history, hundreds of frog species around the world are facing extinction. Frogs in the western United States are threatened, and Australia, Europe, Latin America and the Caribbean have been especially hard hit. Central American countries such as Panama are suffering a catastrophic decline. The villain is a rather extraordinary fungus, an amphibian version of a case of athlete’s foot from hell, with an impossible name, Batrachochytrium dendrobatidis , which scientists call “Bd,” a virulent, lethal fungus that has spread around the globe. It is like a cheesy horror movie, but real. The little victims? Their pores clog, and they die of a heart attack.

    In the pristine tropical forests of the world, the waters still run clear and clean, and the jungle is, as ever, a riot of green, grasping life. But something is missing. Where there was once a crazy cacophony of frog song, all day, all night, there is now a spooky quiet. The streams have gone silent. The frogs are gone. And they might not be coming back, unless scientists in extinction hot spots such as Panama succeed in their audacious bid to breed the rarest of the rare in captivity in amphibian arks. In Panama, scientists are returning to sites where just a few years ago they observed frogs in abundance. They are searching for survivors. They are not finding many.

    Source: The Washington Post, December 30, 2012
    http://articles.washingtonpost.com/2012-12-30/world/36071039_1_batrachochytrium-dendrobatidis-hundreds-of-frog-species-amphibian-ark

  • De knoflookpad is in Twente zo goed als uitgestorven

    De knoflookpad is in Twente zo goed als uitgestorven

    Een aantal bijzondere soorten amfibieën krijgt in de provincie Overijssel extra aandacht, de knoflookpad (Pelobates fuscus) is er één van. Deze soorten zijn beschermd omdat ze zeldzaam zijn of met uitsterven worden bedreigd. Halverwege de jaren negentig werd duidelijk dat het aantal vindplaatsen van de knoflookpad sterk achteruitging. Sinds 1990 zijn er in Nederland nog maar 38 leefgebieden van de knoflookpad bekend, daarvoor was hij bekend van meer dan 100 leefgebieden. Tegenwoordig is het belangrijkste leefgebied van de knoflookpad in Overijssel het stroomgebied van de Overijsselse Vecht. Dit is het grootste bolwerk van de soort in Nederland. Twente was vroeger ook een belangrijke regio. Helaas zijn de meeste leefgebieden hier verdwenen. Een aantal leefgebieden liggen nog langs weerszijden van de IJssel.

    Een aantal bijzondere soorten amfibieën krijgt in de provincie Overijssel extra aandacht, de knoflookpad (Pelobates fuscus) is er één van. Deze soorten zijn beschermd omdat ze zeldzaam zijn of met uitsterven worden bedreigd. Halverwege de jaren negentig werd duidelijk dat het aantal vindplaatsen van de knoflookpad sterk achteruitging. Sinds 1990 zijn er in Nederland nog maar 38 leefgebieden van de knoflookpad bekend, daarvoor was hij bekend van meer dan 100 leefgebieden. Tegenwoordig is het belangrijkste leefgebied van de knoflookpad in Overijssel het stroomgebied van de Overijsselse Vecht. Dit is het grootste bolwerk van de soort in Nederland. Twente was vroeger ook een belangrijke regio. Helaas zijn de meeste leefgebieden hier verdwenen. Een aantal leefgebieden liggen nog langs weerszijden van de IJssel.

    Bron: Knoflookpadden in Overijssel. Publicatie van de gemeente Zwolle in samenwerking met RAVON en Landschap Overijssel (bijlage).

  • De amfibieënpopulatie in West-Vlaanderen gaat erop achteruit

    De amfibieënpopulatie in West-Vlaanderen gaat erop achteruit

    In West-Vlaanderen leven veertien soorten amfibieën. Drie ervan (de boomkikker (Hyla arborea), de poelkikker (Rana lessonae) en de rugstreeppad (Epidalea calamita)) zijn met uitsterven bedreigd. De vuursalamander (Salamandra salamandra) is al uitgestorven. Dat blijkt uit een inventarisatieproject dat in opdracht van het West-Vlaamse provinciebestuur en het Instituut voor Natuur- en Bosonderzoek in de periode 2000-2005 werd uitgevoerd. Een kleine tweehonderd vrijwilligers hebben ruim 1.300 poelen in West-Vlaanderen onderzocht. De nadruk van het inventarisatieproject lag op twee regio’s: het Regionaal Landschap West-Vlaamse Heuvels en het Brugse Ommeland. De vergelijking met een grootscheeps onderzoek van 25 jaar geleden toont een achteruitgang aan van praktisch alle soorten.

    In West-Vlaanderen leven veertien soorten amfibieën. Drie ervan (de boomkikker (Hyla arborea), de poelkikker (Rana lessonae) en de rugstreeppad (Epidalea calamita)) zijn met uitsterven bedreigd. De vuursalamander (Salamandra salamandra) is al uitgestorven. Dat blijkt uit een inventarisatieproject dat in opdracht van het West-Vlaamse provinciebestuur en het Instituut voor Natuur- en Bosonderzoek in de periode 2000-2005 werd uitgevoerd. Een kleine tweehonderd vrijwilligers hebben ruim 1.300 poelen in West-Vlaanderen onderzocht. De nadruk van het inventarisatieproject lag op twee regio’s: het Regionaal Landschap West-Vlaamse Heuvels en het Brugse Ommeland. De vergelijking met een grootscheeps onderzoek van 25 jaar geleden toont een achteruitgang aan van praktisch alle soorten.

    Bron: De Standaard, 17-01-2006
    http://www.standaard.be/artikel/detail.aspx?artikelid=GT0MSGSD

  • Zowel de vroedmeesterpad als de geelbuikvuurpad worden in Nederland met uitsterven bedreigd

    Zowel de vroedmeesterpad als de geelbuikvuurpad worden in Nederland met uitsterven bedreigd

    Beide soorten komen uitsluitend voor in Zuid-Limburg. Ze kwamen tot in de zestiger jaren gebiedsdekkend in bijna geheel Zuid-Limburg voor. Inventarisaties vanaf het begin van de zestiger jaren hebben duidelijk aangetoond dat de vroedmeesterpad (Alytes obstetricans) en de geelbuikvuurpad (Bombina variegata) de laatste decennia sterk in aantal zijn afgenomen. Was de vroedmeesterpad tot voor dertig jaar nog zeer algemeen in heel Zuid-Limburg, in 1997 zijn er nog maar veertien lokaties met levensvatbare populaties van deze soort vastgesteld. De achteruitgang van de geelbuikvuurpad is nog dramatischer. In 1964 waren er nog tachtig vindplaatsen, in 1975 nog negentien, in 1980 nog vijf, terwijl thans nog maar sprake is van vier vindplaatsen waar regelmatig meerdere exemplaren worden aangetroffen.

    Beide soorten komen uitsluitend voor in Zuid-Limburg. Ze kwamen tot in de zestiger jaren gebiedsdekkend in bijna geheel Zuid-Limburg voor. Inventarisaties vanaf het begin van de zestiger jaren hebben duidelijk aangetoond dat de vroedmeesterpad (Alytes obstetricans) en de geelbuikvuurpad (Bombina variegata) de laatste decennia sterk in aantal zijn afgenomen. Was de vroedmeesterpad tot voor dertig jaar nog zeer algemeen in heel Zuid-Limburg, in 1997 zijn er nog maar veertien lokaties met levensvatbare populaties van deze soort vastgesteld. De achteruitgang van de geelbuikvuurpad is nog dramatischer. In 1964 waren er nog tachtig vindplaatsen, in 1975 nog negentien, in 1980 nog vijf, terwijl thans nog maar sprake is van vier vindplaatsen waar regelmatig meerdere exemplaren worden aangetroffen.

    De thans nog resterende Limburgse populaties zijn zeer lokaal en in de meeste gevallen volledig van elkaar geïsoleerd. Het oorspronkelijke netwerk waarbij de populaties met elkaar in verbinding stonden is grotendeels verdwenen.
    Bron: Beschermingsplan vroedmeesterpad en geelbuikvuurpad 2000 – 2004
    Rapport Directie Natuurbeheer nr. 38 (bijlage)

  • Wetenschappers voorspellen dat meer dan de helft van alle kikkers, padden en salamanders binnen veertig jaar zullen uitsterven

    Wetenschappers voorspellen dat meer dan de helft van alle kikkers, padden en salamanders binnen veertig jaar zullen uitsterven

    Wereldwijd worden amfibieën zwaar getroffen, wetenschappers spreken zelfs over de ‘zesde massa-extinctie’ onder amfibieën. In Nederland staat de helft van de soorten op de Rode Lijst en wereldwijd wordt eenderde van alle soorten amfibieën met uitsterven bedreigd. Het onderzoeksteam van dr. Hof van de Universiteit van Kopenhagen (Denemarken) gebruikte computermodellen om de invloed van klimaatverandering, het verlies van leefgebied en de schimmelziekte op amfibiepopulaties te modelleren. De resultaten verschenen in november 2011 in het wetenschappelijke tijdschrift ‘Nature’ (bijlage). De wetenschappers voorspellen dat meer dan de helft van alle kikkers, padden en salamanders binnen veertig jaar uitgestorven zal zijn door een combinatie van deze drie factoren. Het overlappen van deze bedreigingen zou kunnen betekenen dat de schattingen van de achteruitgang van populaties te optimistisch zijn en dat het in werkelijkheid nog erger is dan we aanvankelijk dachten.

    Wereldwijd worden amfibieën zwaar getroffen, wetenschappers spreken zelfs over de ‘zesde massa-extinctie’ onder amfibieën. In Nederland staat de helft van de soorten op de Rode Lijst en wereldwijd wordt eenderde van alle soorten amfibieën met uitsterven bedreigd. Het onderzoeksteam van dr. Hof van de Universiteit van Kopenhagen (Denemarken) gebruikte computermodellen om de invloed van klimaatverandering, het verlies van leefgebied en de schimmelziekte op amfibiepopulaties te modelleren. De resultaten verschenen in november 2011 in het wetenschappelijke tijdschrift ‘Nature’ (bijlage). De wetenschappers voorspellen dat meer dan de helft van alle kikkers, padden en salamanders binnen veertig jaar uitgestorven zal zijn door een combinatie van deze drie factoren. Het overlappen van deze bedreigingen zou kunnen betekenen dat de schattingen van de achteruitgang van populaties te optimistisch zijn en dat het in werkelijkheid nog erger is dan we aanvankelijk dachten.

    Bijna eenderde van alle amfibiesoorten ter wereld wordt met uitsterven bedreigd. Van de 5743 bekende soorten kikkers, padden en salamanders zijn 1856 soorten in gevaar. Dat blijkt uit een wereldwijde studie door meer dan 500 wetenschappers die gisteravond online werd gepubliceerd door het Amerikaanse wetenschappelijke tijdschrift Science.Dat er op verschillende plaatsen in de wereld een alarmerende teruggang plaatsvindt in de aantallen van sommige amfibieënsoorten was al langer bekend, maar nu is voor het eerst een wereldwijd totaaloverzicht gemaakt. De uitkomst ,,stemt tot ernstig nadenken”, aldus de Amerikaanse ecoloog David Wake van de University of California, Berkeley in een begeleidend commentaar. Nu pas wordt duidelijk op welke grote schaal kikkers, padden en salamanders achteruit kachelen. Een derde deel van de amfibiesoorten staat nu op de Rode Lijst van wereldwijd bedreigde soorten die wordt bijgehouden volgens de criteria van de International Union for the Conservation of Nature (IUCN). Daarbinnen vallen ook 427 soorten (7,4 procent) die de onderzoekers aanmerken als ‘kritiek bedreigd’, de hoogste categorie. Volgens Simon Stuart van de IUCN, leider van het onderzoek, zijn de getallen in werkelijkheid nog veel minder rooskleurig omdat 1294 soorten zo zeldzaam zijn dat het niet gelukt is voldoende gegevens van hen te verzamelen om hun bedreigingsstatus in te schatten.

    Bronnen:
    Natuurbericht & Stichting RAVON, 30 november 2011
    http://www.natuurbericht.nl/?id=7226
    NRC, 15-10-2004
    http://vorige.nrc.nl/buitenland/article1604522.ece

  • Een schimmel doodt amfibieën

    Een schimmel doodt amfibieën

    In het voorjaar van 2010 bleek dat ruim 5 procent van alle amfibieën in België en in Nederland met een schimmel besmet waren, Batrachochytrium dendrobatidis (verdere informatie in bijlage). Deze schimmel kan de gevaarlijke infectieziekte chytridiomycose veroorzaken. Door deze ziekte zijn wereldwijd al een aantal amfibieënsoorten uitgestorven en worden vele andere soorten bedreigd. In bijna alle Nederlandse provincies en in Vlaanderen zijn besmette dieren gevonden. Ook de onlangs in Nederlands Limburg aangetroffen brulkikkers kunnen dragers zijn van deze schimmel. Deskundigen, waaronder het IUCN, noemen het de ergste infectieziekte die amfibieën ooit heeft getroffen en een grote bedreiging voor de biodiversiteit. Over één punt zijn wetenschappers het eens. Amfibieën worden wereldwijd bedreigd, onder andere door vervuiling van de leefomgeving. Daardoor zijn amfibieën nu gevoeliger voor ziekteverwekkers als de Chytride schimmel.

    In het voorjaar van 2010 bleek dat ruim 5 procent van alle amfibieën in België en in Nederland met een schimmel besmet waren, Batrachochytrium dendrobatidis (verdere informatie in bijlage). Deze schimmel kan de gevaarlijke infectieziekte chytridiomycose veroorzaken. Door deze ziekte zijn wereldwijd al een aantal amfibieënsoorten uitgestorven en worden vele andere soorten bedreigd. In bijna alle Nederlandse provincies en in Vlaanderen zijn besmette dieren gevonden. Ook de onlangs in Nederlands Limburg aangetroffen brulkikkers kunnen dragers zijn van deze schimmel. Deskundigen, waaronder het IUCN, noemen het de ergste infectieziekte die amfibieën ooit heeft getroffen en een grote bedreiging voor de biodiversiteit. Over één punt zijn wetenschappers het eens. Amfibieën worden wereldwijd bedreigd, onder andere door vervuiling van de leefomgeving. Daardoor zijn amfibieën nu gevoeliger voor ziekteverwekkers als de Chytride schimmel.

    Amfibieën zijn kleine koudbloedige gewervelde dieren die afstammen van de waterbewoners (vissen). Ze kunnen op het land leven, maar voor hun voortplanting zijn ze geheel afhankelijk van water. De enige in Nederland voorkomende amfibieën zijn: salamanders, kikvorsen en padden. Twee dingen zijn erg belangrijk voor de amfibieën: de temperatuur en de vochtigheid. Door hun zeer dunne huid bestaat er een groot gevaar voor uitdroging, tijdens hun verpozen op het land. Dit gevaar van uitdrogen wordt sterk verminderd door de slijmklieren die een slijmlaag op de dunne huid afzetten, om zodoende de verdamping tegen te gaan. Wordt het toch te warm dan zoeken ze een koele schuilplaats op. Bijvoorbeeld onder stenen, in het water of in de modder. De zeer dunne huid is van wezenlijk belang voor de amfibieën omdat een groot deel van hun ademhaling plaats vindt via deze dunne huid, ondanks dat ze longen bezitten. Vlak onder de huid liggen dan ook bloedvaten die de zuurstof rechtstreeks uit de buitenlucht of het water opnemen. Voor de voortplanting is water een must, omdat amfibieën eieren leggen, die in plaats van door een schaal, omgeven zijn door een waterhoudende geleimassa (dril). Deze dril wordt in het water gelegd, omdat de eieren op het land snel zouden uitdrogen. Na enige tijd komen dan de larven tevoorschijn. Deze larven ademen door de kieuwen en de bloedsomloop vertoont veel overeenkomst met die van vissen. Hierna ondergaan de larven een gedaanteverwisseling en verschijnen de poten, verdwijnt de staart en worden de kieuwen vervangen door longen, waardoor de bloedsomloop eveneens verandert. Amfibieën houden een winterslaap omdat ze koudbloedig zijn. Hun lichaamstemperatuur daalt als de zonnewarmte vermindert en omgekeerd. Ze zijn dan ook geheel afhankelijk van de buitentemperatuur (de zon). Wordt het kouder dan worden ze stijf en traag en trekken ze naar hun schuilplaats terug.
    In de winter worden hun levensfuncties bijna geheel stopgezet, dat wil zeggen, de lichaamstemperatuur zakt tot een bepaalde minimumwaarde, waardoor de stofwisseling wordt afgeremd. Hierdoor neemt de behoefte tot voedsel af en spaart het dier energie. Hij teert dan op zijn vetreserves die hij ’s zomers heeft aangelegd.

    Bronnen:
    Persbericht RAVON & Universiteit Gent, 26 april 2010 (bijlage)
    Vroege Vogels
    http://vroegevogels.vara.nl/Fragment.202.0.html?&tx_ttnews%5Btt_news%5D=355251
    Jeroen van Delft & Wilbert Bosman (Stichting RAVON)
    Naar een Early Warning System voor de stierkikker in Nederland (bijlage)
    Frank Pasmans en An Martel (2011) De schimmelziekte chytridiomycose: nu ook bij de Belgische amfibieën! ANTenne | JANUARI – MAART 2011 | JAARGANG 5 | NR. 1, 16-17 (bijlage)
    Jelle Hofstra / Verschenen in de Geaflecht (Natuurvereniging Gorredijk e.o.) van december 1983
    http://www.geaflecht.nl/amfibieen_en_reptielen

  • De laatste populatie van de knoflookpad in Midden-Limburg verkeert op de rand van uitsterven

    De laatste populatie van de knoflookpad in Midden-Limburg verkeert op de rand van uitsterven

    De Knoflookpad (Pelobates fuscus) gaat landelijk gezien hard achteruit. In Limburg resteren nog slechts drie leefgebieden. De Knoflookpad wordt in al deze gebieden in haar voortbestaan bedreigd. Vooral in Midden-Limburg is de situatie uiterst alarmerend. Van de meer dan 25 wateren waar de soort hier in het verleden is waargenomen resteert er tegenwoordig nog één. Deze populatie in Nationaal Park De Meinweg verkeert op de rand van uitsterven. Hiermee zouden de laatste Knoflookpadden van Midden-Limburg verloren gaan. Als laatste redmiddel voor het behoud van de soort is in 2011 begonnen met het opkweken en uitzetten van larven.

    De Knoflookpad (Pelobates fuscus) gaat landelijk gezien hard achteruit. In Limburg resteren nog slechts drie leefgebieden. De Knoflookpad wordt in al deze gebieden in haar voortbestaan bedreigd. Vooral in Midden-Limburg is de situatie uiterst alarmerend. Van de meer dan 25 wateren waar de soort hier in het verleden is waargenomen resteert er tegenwoordig nog één. Deze populatie in Nationaal Park De Meinweg verkeert op de rand van uitsterven. Hiermee zouden de laatste Knoflookpadden van Midden-Limburg verloren gaan. Als laatste redmiddel voor het behoud van de soort is in 2011 begonnen met het opkweken en uitzetten van larven.

    De knoflookpad zet de eieren af in kleine, visvrije wateren zoals vijvers en vennen in open gebieden. Op het menu staan voornamelijk insecten, gedurende de winter houdt de knoflookpad een winterslaap. Van exemplaren uit Oekraïne bleek uit onderzoek dat voornamelijk loopkevers en daarnaast nachtvlinders op het menu staan. Andere ongewervelden, zoals vliegen en muggen, snuitkevers, dwergcicaden, spinnen, duizendpoten en mieren werden eveneens aangetroffen in de maag.
    Bronnen:
    Paul van Hoof et al. (2012) Natuurhistorisch maandblad, 205-212 (bijlage)
    Wikipedia
    http://nl.wikipedia.org/wiki/Knoflookpad