Boerenlandvogels – WP

Categorie: Niet gecategoriseerd

  • Canada’s grassland birds have plummeted in number since the 1970s

    The North American Bird Conservation Initiative in Canada released the second State of Canada’s Birds report last week. The report, a joint project of Environment Canada and numerous government and conservation organizations, looks at the status of Canada’s bird populations going back to 1970.The study found that shorebirds, grassland birds, and aerial insectivores were in rapid decline across Canada, with numbers down 40, 57, and 59 per cent since 1970.

    St. Albert birder Alan Hingston said he’s seen many of the declines shown in this report firsthand. Beaverhill Lake used to host thousands of shorebirds a year in the 1980s, for example, but that lake has shrunk to a fraction of its former size. “Now I get excited if I see a hundred.”

    The report found that aerial insectivores such as nightjars and barn swallows were in a steep decline that mirrored that of birds of prey back in the 1950s.“We’re dealing with birds that people still see but people don’t realize they’re in trouble,” said Jody Allair of Bird Studies Canada (which provided much of the research for this report). You still see barn swallows today, but whereas you used to see them by the dozens, now you see only a handful. Part of this decline was due to habitat loss, Hingston said. Barn swallows like to live in old barns, and there aren’t many barns around any more. Insect populations were also way down, which the report flagged as a threat to insectivores. “I never come back home from a drive now with a lot of insects on the windshield,” Hingston observed. “They’re just not there.”

    The trends for grassland birds such as the sage grouse and burrowing owl were also “quite scary,” Allair said, with birds dependent on native grasslands plummeting 87 per cent since 1970. “We’ve essentially lost 300 million grassland birds since 1970. That’s about two out of every three grassland birds.” A major culprit here was agriculture, which has turned many of the native grasslands where bobolinks and eastern meadowlarks used to nest into farms, he continued. Habitat loss and global heating also appear to be the main reasons for poor trends in shorebirds, especially amongst long distance migrants.

    Source:
    St Albert Today, June 27, 2019
    https://www.stalberttoday.ca/local-news/swallows-shorebirds-in-crisis-says-new-report-1540452

  • Bengal Florican suffers drastic decline in Cambodia

    Cambodia’s population of Bengal Florican (Houbaropsis bengalensis) has sharply declined since 2012 according to a recent survey conducted by Wildlife Conservation Society (WCS) and Cambodia’s Ministry of Environment.

    The findings, which were recently published in the journal Bird Conservation International, showed that the population of Bengal Florican across South-East Asia has declined by 55 per cent since 2012. Conservationists now estimate that the number of displaying males in Cambodia in 2018 was merely 104, down from 216 in 2012. Displaying males were found at only four sites, down from 10 in 2012.

    Bengal Florican is listed as Critically Endangered by IUCN. The subspecies blandini is now almost entirely restricted to the Tonle Sap Floodplain, Cambodia. WCS and the Ministry of Environment (MoE) monitor 80 per cent of the population each year, but this is only the third time that the whole population has been surveyed.

    The total population of adult Bengal Floricans in Cambodia in 2018 was estimated at 138, with males outnumbering females 3:1. However, despite the bleak statistics the survey indicated that the population was stable at Stoung-Chikreang in the Northern Tonle Sap Protected Landscape, where community-based conservation has been implemented by the Ministry of Environment.

    Surce:
    Bird Guides, 19 June 2019
    https://www.birdguides.com/news/bengal-florican-suffers-drastic-decline-in-cambodia/

  • US beekeepers lost 40% of honeybee colonies over past year

    Beekeepers across the US lost four in 10 of their honeybee colonies over the past year, as the worst winter on record for tracked bee populations raised fresh concerns over the plight of the crucial pollinators. Over the past winter, 37% of honeybee colonies were lost to beekeepers, the worst winter decline recorded in the 13-year history of a nationwide survey aimed at charting bees’ fortunes. Overall, 40% of colonies died off over the entire year to April, which is above the 38% average since the survey began.

    Researchers said the numbers were concerning given the intensive efforts to stem the loss of honeybees, which pollinate an estimated $15bn in US crops each year, enabling the farming of foods including apples, melons, cherries, almonds and blueberries. Alarm over honeybee numbers has grown since 2006, when a phenomenon called colony collapse disorder became widely known. This problem, in which the majority of worker bees abandon the colony, has since receded but beekeepers are now faced with more general die-offs linked to disease, pesticide use and habitat loss.

    “It’s disconcerting that we’re still seeing elevated losses after over a decade of survey and quite intense work to try to understand and reduce colony loss,” said Geoffrey Williams, assistant professor of entomology at Auburn University.

    Source: The Guardian, 19 June 2019
    https://www.theguardian.com/environment/2019/jun/19/us-beekeepers-lost-40-of-honeybee-colonies-over-past-year-survey-finds

  • Autisme, QI en baisse et pesticides : tout comprendre du scandale du chlorpyrifos

    Le chlorpyrifos, un insecticide toxique toujours autorisé dans l’Union européenne, est associé à des déficits de QI chez l’enfant, à des lésions cérébrales et à une augmentation de la fréquence de l’autisme chez les nouveaux-nés. Sciences et Avenir fait le point sur ce nouveau scandale sanitaire.

    D’abord utilisé comme gaz innervant pendant la seconde guerre mondiale, le chlorpyrifos est pulvérisé depuis les années 1960 sur les cultures pour éliminer les pucerons et les chenilles. En 2005, son utilisation a été reconduite pour quinze ans par l’Union européenne. Mais plusieurs études montrent que le chlorpyrifos entraîne des effets irréversibles sur le cerveau des enfants, comme le révèlent nos confrères du Monde.

    Plusieurs études montrent les effets du chlorpyrifos sur l’organisme. La plus préoccupante d’entre elles a été réalisée par un groupe de scientifiques internationaux, dont plusieurs Français. Publiée en 2015 dans le Journal of clinical endocrinology and metabolism, elle montre que la famille de pesticides à laquelle appartient le chlorpyrifos, appelée “organophosphorés”, est associée à 13 millions de points de QI perdus et 59.300 cas de déficience intellectuelle en Europe.

    Cet insecticide serait aussi à l’origine de lésions cérébrales et de cas plus fréquents d’autisme chez les enfants exposés avant et après la naissance, selon une étude menée en Californie et publiée en mars 2019 dans le British Medical Journal (BMJ). Toutes les mères participant à cette étude vivaient à moins de deux kilomètres d’un endroit où est utilisé le produit.

    Des résultats similaires ont également été constatés par l’équipe de chercheurs universitaires de Virginia Raugh en Californie. Ces derniers ont pu observer, grâce à de simples IRM, que le cortex cérébral d’enfants exposés au chlorpyrifos étaient amoindris. Des anomalies soulignées dans leur étude parue en 2012.

    Source:
    Sciences et Avenir, le 18.06.2019
    https://www.sciencesetavenir.fr/sante/l-article-pour-tout-comprendre-au-scandale-du-chlorpyrifos_134590

  • Insecticide chloorpyrifos blijkt ook in fruit en groenten te zitten

    De pesticiden chloorpyrifos en chloorpyrifos-methyl worden aangetroffen in 5,5 procent van alle onderzochte voedingsstalen in de EU. Dat blijkt uit gegevens van het Europese Voedselveiligheidsagentschap die in Knack staan. De komende maanden beslist Europa of de pesticiden van de markt moeten verdwijnen. Het pesticide chloorpyrifos wordt gebruikt om gewassen zoals kolen, fruit en groenten te beschermen tegen onder meer koolvliegen, aardrupsen en larven van langpootmuggen en kevers. Chloorpyrifos is actueel omdat de huidige EU-toelating voor het pesticide afloopt op 31 januari 2020.

    De Europese Commissie buigt zich momenteel over de vraag of chloorpyrifos van de Europese markt moet verdwijnen. In acht EU-lidstaten is het pesticide sowieso al niet toegelaten: Litouwen, Slovenië, Denemarken, Duitsland, Finland, Zweden, Ierland en Letland. In België is chloorpyrifos enkel toegelaten voor professioneel gebruik en voor bepaalde teelten. Knack vroeg, in samenwerking met media uit zeven andere landen, aan de betrokken voedselveiligheidsagentschappen hoe vaak chloorpyrifos opduikt in onze voeding. Uit het resultaat blijkt dat de pesticiden gemiddeld gevonden worden in zowat 5,5 procent van alle geteste voedingswaren in Europa, onder meer in komijnzaad, citroenen, grapefruits, sinaasappels, mandarijnen, cherimoyas en koolrapen. De belangrijkste landen van herkomst zijn Laos, Cyprus, Tunesië, China en de VS.

    Dé cruciale vraag is natuurlijk of chloorpyrifos gevaarlijk is voor de mens, schrijft Knack. Volgens de ngo Health and Environmental Alliance is er een “solide hoeveelheid wetenschappelijk bewijs voor de schadelijke effecten van chloorpyrifos op de gezondheid van de mens”. Meest kwetsbaar, aldus de ngo, zijn “kinderen, baby’s en baby’s in de baarmoeder, waarvan de hersenen zich nog steeds ontwikkelen”.

    Knack vernam van één goedgeplaatste Commissie-bron die anoniem wil blijven dat “de Commissie de toelating niet zal verlengen omdat de gezondheidsbekommernissen heel duidelijk zijn”.

    Bron: Het Laatste Nieuws, 17-06-19
    https://www.hln.be/nieuws/binnenland/insecticide-blijkt-ook-in-fruit-en-groenten-te-zitten-europa-buigt-zich-over-verbod~aa27522b/?referer=https%3A%2F%2Fwww.google.nl%2Furl%3Fsa%3Dt%26rct%3Dj%26q%3D%26esrc%3Ds%26source%3Dnewssearch%26cd%3D3%26ved%3D0ahUKEwix4O-U-fLiAhUFaFAKHcvwCE8QqQIILigAMAI%26url%3Dhttps%253A%252F%252Fwww.hln.be%252Fnieuws%252Fbinnenland%252Finsecticide-blijkt-ook-in-fruit-en-groenten-te-zitten-europa-buigt-zich-over-verbod%7Eaa27522b%252F%26usg%3DAOvVaw0cyEYF6dTl8j_WvW-dErNN

  • Plants becoming extinct 500 times faster, study reveals

    Humans have caused almost 600 plant species to be wiped from existence over the past 250 years in a long term trend which scientists have described as an “unprecedented” rate of decline. An analysis of all plant extinction records documented from across the world by scientists at the Royal Botanic Gardens, Kew and Stockholm University found 571 known plant species had completely disappeared from the wild since the industrial revolution. This is more than twice the number of birds, mammals and amphibians which have become extinct over the same period combined.

    Plant extinction is occurring as much as 500 times faster than natural background rates of extinction among plant species or the normal rate of loss in earth’s history before significant human intervention. Although fewer species of animal have died out, their rate of decline is even faster – at least 1,000 times faster than background rates of extinction, underlining the impact humans are having on life on our planet.

    Plant extinctions “endanger other organisms, ecosystems and human well-being, and must be understood for effective conservation planning”, said the authors of the study, published in the journal Nature Ecology & Evolution. “Most people can name a mammal or bird that has become extinct in recent centuries, but few can name an extinct plant,” said lead author Dr Aelys Humphreys, an assistant professor at Stockholm University. “This study is the first time we have an overview of what plants have already become extinct, where they have disappeared from and how quickly this is happening. We hear a lot about the number of species facing extinction, but these figures are for plants that we’ve already lost, so provide an unprecedented window into plant extinction in modern times.”
    The highest rates of plant extinction are found on islands in the tropics and in areas with a Mediterranean climate, researchers found. These typically biodiverse regions are home to many unique species, but they have been particularly vulnerable to human activities. Woody plant species such as trees and shrubs, which inhabit a small geographical range, such as those confined to small islands, were among the most likely to be reported extinct.

    This finding, the authors suggest, indicates the increase in extinction rate could be due to the same factors that are documented as threats to many surviving plants: fragmentation and destruction of native vegetation resulting in the reduction or loss of habitat of many range-restricted species.

    Dr Eimear Nic Lughadha, co-author and a conservation scientist at Royal Botanic Gardens, Kew said: “Plants underpin all life on earth, they provide the oxygen we breathe and the food we eat, as well as making up the backbone of the world’s ecosystems – so plant extinction is bad news for all species.

    Examples of unique plant species which we have lost in recent years include the Chile sandalwood, Santalum fernandezianum, which was a tree that grew on the Juan Fernández Islands which lie between Chile and Easter island. From around 1624, the tree began to be heavily exploited for the aromatic sandalwood, and by the end of the 19th century most of the trees had been cut down.

    The researchers also highlighted the demise of the banded trinity, Thismia americana, which was “possibly one of the most extraordinary plants ever to be discovered”. It had no leaves and only the flowers were visible above ground. It was discovered in 1912 along Torrence Avenue in South Chicago. The site was, however, destroyed just five years later and this extraordinary plant was never seen again. Regular searches in remaining pockets of similar habitat in Chicago have been undertaken without success.

    Source: The Independent, 10 June, 2019
    https://www.independent.co.uk/environment/plants-extinction-rate-life-earth-climate-kew-gardens-science-a8953831.html

  • De overstap van de sociaal-democratische vooruitgangsdenker Sicco Mansholt naar een groene radicaal

    Bijna een halve eeuw geleden accepteerde de Europese Unie de plannen van commissaris Sicco Mansholt om de Europese landbouw radicaal te moderniseren. Nu dat beleid desastreuze gevolgen blijkt te hebben voor milieu, dierwelzijn en gezondheid, moet het roer opnieuw om.

    Mestoverschot, varkenspest en BSE hebben het imago van de Nederlandse boer beschadigd. Veel boeren klagen op hun beurt dat ze op de rand van het bankroet komen te bungelen als de overheid ze niet tegemoet wil komen. Toch was de landbouw ooit de trots van de Europese Gemeenschap. Op geen enkel ander terrein werd de integratie zo voortvarend ter hand genomen.

    Dat was te danken aan de Groninger Sicco Mansholt (1908-1995). Deze socialistische herenboer en verzetsman werd direct na de oorlog als minister in het kabinet-Schermerhorn-Drees verantwoordelijk voor de voedselvoorziening. Hij kende Willem Drees persoonlijk, doordat hij hem in de oorlog illegaal voedsel had gebracht. Mansholt was een uitgesproken voorstander van een verenigd Europa. In 1958 werd hij naar Brussel geroepen om commissaris voor het landbouwbeleid te worden.

    In de jaren zestig lanceerde Mansholt een revolutionair plan om de landbouw in Europa te moderniseren. Kleine familieboerderijen moesten plaatsmaken voor grootschalige en rationeel gerunde bedrijven. In 1971 slaagde Mansholt er na nachtenlang onderhandelen in zijn plan door de Europese raad van ministers te loodsen. Er kwam protest. Duizenden boeren betoogden in Brussel tegen het plan-Mansholt. Daarbij viel een dode.

    Kort daarna maakte Mansholt de overstap van sociaal-democratische vooruitgangsdenker naar groene radicaal. Het verzet van zijn collega-boeren, soms omgezet in persoonlijke dreigementen, had hem aangeslagen. Bovendien werd begin jaren zeventig duidelijk dat het moderne leven het milieu onherstelbare schade toebracht. In juni 1971 bracht de Club van Rome een eerste conceptrapport uit. Direct nam Mansholt de fakkel over. In februari 1972 schreef hij de voorzitter van de Europese Commissie, Franco-Maria Malfatti, een brief die internationaal veel beroering teweegbracht. Mansholt riep Europa op het roer om te gooien met de invoering van ecotaxen, brandstofdistributie en recycling.

    Toen Malfatti plotseling aftrad, maakte Sicco Mansholt diens termijn vol als commissievoorzitter. Oudejaarsdag 1972 ging hij met pensioen. Samen met zijn 24-jarige vriendin Petra Kelly werkte hij daarna aan diverse voorstellen voor een ecologische politiek. De relatie hield geen stand. Mansholt keerde na twee jaar terug naar zijn vrouw Henny en betrok met haar een boerderij in Drenthe. Van daaruit bleef hij tot zijn dood in 1995 het Europese landbouwbeleid – in grote mate zijn eigen erfenis – bekritiseren. In een interview met de Groene Amsterdammer kort voor zijn dood ergerde hij zich aan wat hij noemt de ‘idiote zelfoverschatting’ van Nederland. ‘Dit landje heeft in het geheel niets te betekenen. Steeds staan we klaar met ons vingertje om anderen erop te wijzen hoe ze zich moeten gedragen. We zijn een van de meest vervuilde landen ter wereld en doen alsof wij op het gebied van het milieu de wijsheid in pacht hebben.’

    Bronnen: Historisch Nieuwsblad 2/2001
    https://www.historischnieuwsblad.nl/nl/artikel/5636/het-plan-mansholt.html
    Groene Amsterdammer, 22 maart 1995
    https://www.groene.nl/artikel/het-gelijk-van-sicco

  • De pesticiden lobby ondermijnt met steun van EU lidstaten effectieve bescherming van bijen en andere insecten

    Begin april liet FTM zien dat Nederland invoering van de Bee Guidance, een Europees richtsnoer om bijen te beschermen, al jarenlang tegenwerkt. Die onthulling leidde tot een Kamerdebat, waarin minister Schouten (Landbouw) de Kamer gedetailleerde inzage in het dossier beloofde. Uit de stukken die zo openbaar zijn geworden, blijkt opnieuw iets opmerkelijks: Nederland heeft bij de Europese Commissie gepleit voor een nieuw rekenmodel om bijenpopulaties te monitoren. En dat model wordt gepusht door de chemische industrie.

    ‘Is er oppositie tegen de Bee Guidance? Dat bevreemdt me,’ zegt Fabio Sgolastra. Hij is entomoloog aan de universiteit van Bologna, en een van de opstellers van het bijenrichtsnoer dat op verzoek van de Europese voedseltoezichthouder EFSA werd geschreven. Sgolastra licht toe: ‘Destijds hebben alle Europese lidstaten ingestemd met het gewenste niveau van bescherming. Het uitgangspunt dat iedereen toen accepteerde, was dat maximaal 7 procent bijensterfte de veilige grens is.’ Het verbaast hem daarom hogelijk dat nu wordt gepleit voor het opschroeven van die grens, mogelijk zelfs tot 20 procent toegestane sterfte in een bijenkolonie. Een ander lid van de werkgroep is al even stellig: ‘Als de Bee Guidance nu wordt tegengewerkt, heeft dat niets te maken met de wetenschappelijke kwaliteit ervan.’

    Mogelijk kan de Bee Guidance de Europese markt voor landbouwchemicaliën ontregelen, dat begrijpt Sgolastra ook wel. Maar, zegt hij: ‘We wanted to be on the safe side.’ Want de zorgen over het tempo waarin bijenpopulaties in Europa verdwijnen, zijn immens. De Bee Guidance moest die sterfte helpen keren, vooral door de schadelijkheid van pesticiden voor bijen veel beter te onderzoeken. ‘Het richtsnoer werd destijds gebaseerd op de best beschikbare wetenschappelijke kennis,’ zegt Sgolastra. ‘Ons werk laat zien dat de huidige Europese risicobeoordeling vol mazen zit. Zo worden chronische effecten, de giftigheid voor bijen op de lange termijn, totaal over het hoofd gezien.’

    De Bee Guidance werd door Sgolastra en zijn collega’s in juli 2013 opgeleverd. Maar het richtsnoer is bijna zes jaar later nog altijd niet ingevoerd: in Brussel weigert een groep lidstaten het document te accepteren. De gesprekken daarover vinden plaats in een vertrouwelijk comité, waar ambtenaren van de landbouwministeries uit de lidstaten elkaar ontmoeten. Om de impasse te doorbreken heeft de Europese Commissie in januari 2019 de lidstaten achter gesloten deuren voorgesteld om de Bee Guidance sterk af te zwakken: het merendeel van de nieuwe bijentesten wordt voorlopig niet ingevoerd. FTM publiceerde op 6 april een uitgebreid artikel over de lobby die daaraan voorafging, waarin Nederland een onverwacht grote rol speelde.

    Openbaar gemaakte e-mails laten tot in detail zien hoe Nederland zich de afgelopen jaren verzet heeft tegen invoering van de Bee Guidance. Ambtenaren van het ministerie van Landbouw betonen zich bezorgd dat de nieuwe testmodellen voor de chemische industrie te duur en ingewikkeld zijn. Ook betwijfelt Nederland of er wel moet worden gekeken naar de risico’s van pesticiden voor wilde bijen: wellicht kunnen de testen zich beperken tot onderzoek naar honingbijen.

    De belangrijkste zorg van Nederland is dat veel bestrijdingsmiddelen van de markt zullen verdwijnen, omdat de Bee Guidance te grote risico’s voor bijen aan het licht zal brengen. ‘De meeste aanvragen voor pesticiden zullen worden afgewezen,’ sombert een geanonimiseerde Nederlandse ambtenaar dan ook in een e-mail van 13 januari 2017. Bovendien is dat ‘mogelijk onnodig’: het gestelde niveau van bescherming en de daaruit afgeleide drempelwaarden zouden volgens de Nederlandse ambtenaren veel te streng zijn.

    Die ‘drempelwaarden’ spelen een cruciale rol in de Bee Guidance. Het zijn alarmbellen die afgaan zodra een laboratoriumtest uitwijst dat een bepaald pesticide gevaar voor bijen kan opleveren. In dat geval moet het bewuste middel ook in een veldproef worden getest: bijen worden dan onder reële omstandigheden (op een behandelde landbouwakker) blootgesteld aan het middel. De bepaling van de drempelwaarden is daarom van groot belang: die zorgt voor de eerste schifting tussen veilige en mogelijk gevaarlijke gifstoffen. De drempelwaarden die in de Bee Guidance worden gebruikt, zijn gebaseerd op het Khoury-model. Maar in de zomer van 2016 bepleit Nederland in de voorheen vertrouwelijke correspondentie met de Commissie die drempelwaarden te wijzigen: ‘Wij verzoeken de Commissie [..] om de drempelwaarden te herzien op basis van het Beehave model,’ schrijft een Nederlandse ambtenaar.

    Met zowel Beehave als Khoury kan de zogeheten ‘achtergrondsterfte’ worden berekend, waarop vervolgens de drempelwaarden worden gebaseerd. Want ook zonder blootstelling aan pesticiden sterven bijen namelijk, bijvoorbeeld door ziekten of tekort aan voedsel. Een bepaald percentage sterfte in het laboratorium wordt daarom als acceptabel gezien. ‘Maar met Beehave wordt die sterfte veel hoger ingeschat,’ vertelt Noa Simon Delso; ze is bijenonderzoeker aan de universiteit van Leuven, en heeft als wetenschappelijk adviseur van de ngo Bee Life alle discussies rond de Bee Guidance op de voet gevolgd. Dat Beehave rekent met een hogere achtergrondsterfte heeft grote gevolgen, legt Delso uit: ‘Vergiftiging door pesticiden kan zo onzichtbaar worden in laboratoriumtesten: die valt weg tegen de sterfte die dan sowieso als normaal wordt beschouwd.’

    Dat Beehave de achtergrondsterfte oprekt, is precies waarom pesticidenbedrijven invoering ervan bepleiten. De European Crop Protection Association (ECPA), de lobbyorganisatie van agrochemiegiganten als Bayer, Syngenta en BASF, schrijft dat met zoveel woorden in een brief van 17 juni 2017 aan de Europese Commissie. De ECPA betoogt daarin dat de in de Bee Guidance gebruikte 7 procent maximale bijensterfte ‘overdreven’ voorzichtig is. De acceptabele sterfte onder bijen kan blijkens Beehave stevig worden versoepeld, zo verzekert de lobbygroep: ‘Een afname van 20 procent in een kolonie is veilig.’ De brief vervolgt met de indringende waarschuwing dat ‘vrijwel alle’ insecticiden die momenteel in de Europese Unie zijn toegelaten, anders een ‘negatieve beoordeling’ zullen krijgen. Het zou om zeker 51 bestrijdingsmiddelen gaan. Ook ‘een groot aantal andere middelen’ dreigt dan van de markt te verdwijnen. ‘De industrie is de overtuiging toegedaan dat de risicobeoordeling [..] moet worden herzien,’ benadrukt de ECPA nog maar eens.

    Het ministerie van Landbouw verzuimt te melden dat het zelf al eerder over Beehave werd benaderd door lobbyisten van de agrochemische industrie. Dat gebeurde al in 2014, blijkt uit een brief die FTM kon inzien: ‘Wij hebben uw ministerie [..] eerder gewezen op het recent ontwikkelde Beehave model inzake bijenkoloniegezondheid,’ schrijft Nefyto, de Nederlandse evenknie van de ECPA, op 24 juni 2014 aan toenmalig staatssecretaris Sharon Dijksma. ‘Verschillende Europese onderzoekscentra en andere lidstaten, waaronder Portugal, onderschrijven het gebruik van het Beehave model.’

    Ook Nefyto waarschuwt met klem voor de gevolgen als de Bee Guidance ongewijzigd wordt ingevoerd en de drempelwaarden niet worden herzien, specifiek voor onze op export gerichte landbouw: ‘De continuïteit van teelten zal [..] onder druk komen te staan,’ schrijft de lobbygroep. ‘De land- en tuinbouw als belangrijke pijler onder onze economie zal ernstig worden geschaad.’

    En zo vroeg Nederland, geheel in lijn met de wensen van de agrochemische industrie, in juni 2016 in Brussel om aanpassing van de Bee Guidance en wilde het voortaan de Beehave rekenmethode gebruiken. Hoewel het debat over het dossier zich in Brussel vrijwel geheel achter de schermen voltrekt, is inmiddels duidelijk dat steeds meer lidstaten herziening van de Bee Guidance willen.

    Dit tot ergernis van de Europese Commissie zelf. Een woordvoerder heeft moeite haar irritatie te verbergen: ‘Natuurlijk zijn wij voor invoering van de Bee Guidance,’ deelt ze FTM telefonisch mee. ‘Maar helaas voor de bijen kan de Commissie haar wil niet aan de lidstaten opleggen.’ De frustratie in Brussel is groot: te vaak verschuilen de nationale regeringen zich bij impopulaire maatregelen achter ‘Europa’, vindt men. Zo bleek bijvoorbeeld dat bij de hernieuwde toelating van glyfosaat, de onkruidverdelger van de Amerikaanse biotech-reus Monsanto, zowel Frankrijk als Duitsland de eurocommissaris achter de schermen hadden verzocht het middel goed te keuren. Diezelfde regeringen hadden in eigen land echter geen goed woord over voor het landbouwgif. Opportunisme vinden ze dat in Brussel, en schadelijk voor het vertrouwen in de EU.

    Het zijn de nationale regeringen, verzekert de woordvoerder, die hebben gevraagd om afzwakking van de Bee Guidance. Om die reden heeft de EC afgelopen januari in een vertrouwelijke vergadering een ‘implementatieplan’ voorgesteld waarin het merendeel van de testen in de Bee Guidance op een zijspooor wordt gezet. Ze gaan ‘ter herziening’ terug naar de EFSA. In het voorstel (waarover FTM beschikt) staat tevens dat de gebruikte drempelwaarden opnieuw door de EFSA zullen worden berekend.

    ‘Dat kan leiden tot invoering van het Beehave-model, tot een aanpassing ervan, of mogelijk komt de EFSA uiteindelijk zelfs tot een nieuw model,’ laat de woordvoerder van minister Schouten FTM weten. De woordvoerder: ‘Nederland is (en is steeds) voorstander (geweest) van gebruik van het Beehave-model boven het Khoury-model.’ Ook heeft het ministerie al in november 2018 vertrouwelijk te kennen gegeven het ‘implementatieplan’ in grote lijnen te steunen, zoals FTM op 6 april onthulde. Dit terwijl de minister afgelopen maart de Tweede Kamer nog voorhield dat er geen stappen waren ondernomen en de Kamer te zijner tijd alle kans zou krijgen om haar positie te bepalen: ‘Nederland heeft nog geen positie aangezien er nog geen eindvoorstel officieel is voorgelegd aan de lidstaten’, schreef Schouten toen. ‘Zodra de EC een eindvoorstel aan lidstaten voorlegt zal ik mij hierover laten adviseren door het Ctgb en uw Kamer vervolgens informeren over mijn positie.’

    Bron: Vincent Harmsen in FTM, 07-06-19
    https://www.ftm.nl/artikelen/bijenbescherming-rekenmethode?utm_medium=social&utm_campaign=Vincent-Harmsen&utm_source=twitter

  • Das Leiden der Fische

    Die offiziellen Zahlen der Schweizer Fischfang-Statistik sind beunruhigend: Die Fänge in Fliessgewässern (Flüsse und Bäche, ohne Seen) sind seit dem Jahr 2000 um ein Drittel zurückgegangen. Eine grosse Rolle im Zusammenhang mit dem rückläufigen Fischbestand könnten Pestizide aus der Landwirtschaft spielen. Eine Studie des deutschen Helmholz-Zentrums zeigt: Wirkstoffe wie etwa das Insektizid Thiacloprid wirken bereits in geringsten Mengen und bringen Wasserlebewesen zum Verschwinden. Und damit eine wichtige Nahrungsquelle für die Fische.

    Forscher des eidgenössischen Wasserforschungsinstituts Eawag haben die problematischsten Gifte in Schweizer Fliessgewässern aufgeführt. Diese wurden wiederholt in Konzentrationen nachgewiesen, die zu hoch sind für Pflanzen und Tiere. Christian Stamm, leitender Wissenschaftler der Eawag, wird deutlich: «Aus Gewässersicht wäre die naheliegendste Massnahme, dass man diese Substanzen verbieten würde. Damit gelangen sie auch nicht mehr ins Gewässer.»

    Die Eawag-Forscher haben über Jahre in 13 Gebieten Pestizid-Konzentrationen in Bächen gemessen. Dabei fanden sie Rückstände von Dutzenden von Pestiziden. In zu hohen Konzentrationen seien sie laut Stamm ein Risiko für kleine Wasserlebewesen: «Wenn wir in die Gewässer schauen, sehen wir: Wo viel Pestizide eingesetzt werden, sind diese empfindlichen Arten wenig vertreten.»

    Quelle: SRF, 11.06.19
    https://www.srf.ch/news/schweiz/giftstoffe-in-gewaessern-das-leiden-der-fische-das-sind-die-problematischsten-pestizide

  • Neonicotinoids and ectoparasitic mites synergistically impact honeybees

    The Western honeybee, Apis mellifera, is the most important managed pollinator globally and has recently experienced unsustainably high colony losses. Synergistic interactions among stressors are believed to be primarily responsible. However, despite clear evidence of strong effect on honeybee longevity of widely-employed neonicotinoid insecticides and of the ubiquitous ectoparasitic mite Varroa destructor, no data exist to show synergistic effects between these two stressors. Even though neonicotinoids had no significant impact by themselves, we here show for the first time a synergistic time-lag interaction between mites and neonicotinoids that resulted in significantly reduced survival of long-lived winter honeybees. Even though these mites are potent vectors of viruses, the virus-insecticide interaction had no significant impact. The data suggest a previously overlooked mechanism possibly explaining recent unsustainably high losses of managed A. mellifera honeybee colonies in many regions of the world. Future mitigation efforts should concentrate on developing sustainable agro-ecosystem management schemes that incorporate reduced use of neonicotinoids and sustainable solutions for V. destructor mites.

    Source: Straub L et al. Scientific Reports 9, Article number: 8159 (2019)